หลังจากเจ้าหน้าที่จากไป จินเฟิงเงยหน้ามองดวงอาทิตย์พลางกล่าวว่า “พวกเจ้าวางของลง แล้วรีบเดินทางกันเถิด!”
ได้ยินดังนั้น เหยาชุนหยางก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น “ท่าน…ท่านอาจารย์จิน…”
เอ่ยจบนางก็ลังเลอีกครั้ง
“ต้าเหนียง มีเรื่องอะไรหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม
“ท่านอาจารย์ ตามหลักแล้วท่านฝากของไว้กับข้า ข้าก็ควรช่วยดูแลให้ แต่…แต่พวกตงหมานข้ามแดนมา ข้าจำต้องพากุ้ยฟางกับหลานสาวหนีเอาชีวิตรอด…”
“ต้าเหนียง ท่านไปเถิด พวกข้าจะดูแลข้าวของเอง”
จินเฟิงไม่ได้เอ่ยวาจาใดรับรองว่าจะสามารถตีทัพตงหมานกลับไปได้ หรือแม้แต่รั้งรอผู้ใดไว้ เขาเพียงพยักหน้าให้ต้าหลิวหยิบถุงข้าวฟ่างมามอบให้นาง
“ข้าวฟ่างนี้ นับเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากพวกข้า โปรดรับไปเป็นเสบียงระหว่างทางเถิด”
“เช่นนี้มิควร” เหยาชุนหยางรีบปฏิเสธ
“ต้าเหนียง หากท่านไม่รับ ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติท่านอาจารย์ของข้า” ลั่วหลานเกลี้ยกล่อม “รับไปเถิด ท่านอาจารย์ของข้าเองก็กำลังเร่งรีบ”
หญิงชราเห็นลั่วหลานกล่าวเช่นนั้น จึงจำต้องเก็บข้าวฟ่างเอาไว้
