ตอนนี้ยังมีอีกหลายกองกำลังที่ยังอยู่ระหว่างทาง ไม่อาจมาถึงได้ในเวลานี้
“ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้ ได้มีบัญชาให้กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนเคลื่อนพลมาด้วยหรือไม่?”
“ข้าย่อมทราบกฎเกณฑ์ดี กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนไม่ได้รับบัญชาจากฝ่าบาท ไม่อาจเคลื่อนทัพเข้าเมืองหลวงได้”
จินเฟิงกล่าวตอบว่า “แม่ทัพฉินโปรดวางใจ กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนห้าพันนายล้วนประจำการอยู่ที่ชวนสู่ ไม่ได้เคลื่อนพลมาแม้แต่นายเดียว”
“เช่นนั้น ท่านอาจารย์ก็ตั้งใจจะพึ่งผู้คุ้มกันภัยเพื่อขับไล่พวกตงหมานหรือ?”
ฉินเจิ้นเอ่ยถามหยั่งเชิง
“ถูกต้อง!” จินเฟิงพยักหน้ารับ
“ท่านอาจารย์ ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกตงหมานยกทัพมาเท่าใด?” ฉินเจิ้นถามพลางเบิกตากว้าง
“ข้าได้ยินลั่วหลานรายงานว่า พวกมันยกมาสามหมื่นชีวิต ใช่หรือไม่?” จินเฟิงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ท่านอาจารย์รู้ดีว่าชาวชี่ตันส่งคนมาถึงสามหมื่นชีวิต เหตุใดจึงยังปฏิเสธตราอวี๋หลง?”
ฉินเจิ้นมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เขาหันกลับมาทบทวนว่าตนเองอธิบายไม่ชัดเจนหรือไม่ จึงย้ำอีกครั้ง “ท่านอาจารย์ นี่คือกองทหารม้าชาวชี่ตันสามหมื่นนาย พวกมันแข็งแกร่งกว่าทหารตั่งเซี่ยงเสียอีก!”
“ข้ารู้” จินเฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
