“แม่ทัพฉินเจิ้นพูดอะไรเช่นนั้น ข้าเห็นแก่หน้าของฉินหมิง คงไม่ฆ่าท่านหรอก” จินเฟิงกล่าวพลางยิ้ม “หากท่านแม่ทัพไม่ยอมบอก ข้าไปตามหานางเองก็ได้”
แม้จินเฟิงจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ทุกคนล้วนตระหนักถึงความขุ่นเคืองที่ซ่อนอยู่ภายใน
ดวงตาของฉินเจิ้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เปลวเพลิงแห่งโทสะลุกโชนขึ้นเพียงชั่วครู่
ขนบนลำคอของเป่ยเชียนสวินก็ลุกชันขึ้นโดยไม่รู้ตัว มือของนางเกร็งแน่นรอบด้ามดาบโดยพลัน
