“หากท่านอาจารย์ไม่ยินยอมก็มิต้องฝืนใจ”
แม่ทัพฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและพยายามสะกดกั้นโทสะไว้ภายใน
“ไม่หรอก ข้าไม่ได้ฝืน” จินเฟิงเอ่ยพลางยื่นมือออกไป “แม่ทัพฉิน มอบมันมาเถิด!”
ฮ่องเต้ทรงรับสั่งไว้ว่าหากจินเฟิงยินยอมต่อกรกับกองทัพตงหมาน ก็จะพระราชทานตราอวี๋หลงให้
แม้ใจจริงฉินเจิ้นจะโกรธเพียงใด แต่ในเวลานี้ก็ทำได้เพียงยื่นตราอวี๋หลงให้แก่จินเฟิง
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ”
จินเฟิงรับตราอวี๋หลงไปโดยไม่แม้แต่จะมอง ก่อนจะเก็บใส่แขนเสื้อไป จากนั้นจึงเอ่ยถาม “จริงสิ ข้ายังมีเรื่องอยากรบกวนแม่ทัพฉินอีกเรื่อง ตอนนี้อู่หยางอยู่ที่ใดหรือ?”
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ องค์หญิงทรงปลอดภัยดี”
ตอนนี้ฉินเจิ้นหมดความสนใจที่จะพูดกับจินเฟิงแล้ว
“ปลอดภัยหรือไม่เห็นแล้วค่อยว่ากัน” จินเฟิงเอ่ยถามอีกครั้ง “นางอยู่ที่ใด?”
“หากข้าไม่บอก ท่านอาจารย์จะปลิดชีพข้าหรือ?”
เดิมทีฉินเจิ้นก็หงุดหงิดอยู่บ้าง พอได้ยินจินเฟิงกล่าวเช่นนั้นน้ำเสียงจึงแข็งกระด้างขึ้น
กล่าวจบก็จ้องมองธนูจ้งหนู่ที่อยู่ไม่ไกลด้วยแววตาท้าทาย
