เลี่ยวอิ้นติดตามฮ่องเต้มาเป็นเวลานาน องค์หญิงเก้าทรงรู้จักคุ้นเคยมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ปกติเห็นเป็นคนซื่อ ๆ ง่าย ๆ ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาผู้นี้คือยอดฝีมือ ชิ่นเอ๋อร์และจูเอ๋อร์ร่วมมือกันก็ไม่อาจเอาชนะได้
เดิมทีตั้งใจจะไปสั่งสอนเขา สุดท้ายกลับถูกเลี่ยวอิ้นสั่งสอนเสียเอง ต้องกลับมาทั้งร่างกายฟกช้ำดำเขียว
องค์หญิงเก้าไม่มีทางเลือก จึงต้องให้ชิ่นเอ๋อร์ไปหาเลี่ยวอิ้นและพูดกับเขาดี ๆ
“องค์หญิง เลี่ยวเซี่ยวเว่ยกล่าวว่าให้พระองค์เลิกหวังเถิด หากไม่มีคำสั่งจากฝ่าบาท พวกเราก็ไม่สามารถออกไปได้”
ชิ่นเอ๋อร์กล่าวอย่างจนปัญญา
“ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะออกไป แค่อยากจะส่งจดหมายเพียงไม่กี่ฉบับเท่านั้น!”
องค์หญิงเก้ากุมหน้าผากและกล่าวว่า “หลังจากปีใหม่ มีความเป็นไปได้สูงที่ท่านอาจารย์จะเดินทางไปยังซื่อชวน ด้วยความเฉลียวฉลาดของเขา เมื่อเขาพบว่าข้าไม่อยู่ที่ชวนสู่คงจะแย่เป็นแน่”
“เลี่ยวเซี่ยวเว่ยกล่าวว่า แม้แต่ส่งจดหมายก็ไม่ได้เพคะ” ชิ่นเอ๋อร์กล่าวพลางส่ายหน้า
“เช่นนั้น ข้าจะส่งจดหมายถึงท่านพ่อ ฝากให้เขานำไปส่งให้พระองค์หน่อยได้หรือไม่?”
