องค์หญิงเก้าตรัสพลางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาจากด้านข้าง “ฝากจดหมายฉบับนี้ให้เขา บอกให้เขานำไปมอบแก่ท่านพ่อด้วย!”
“ให้ตายสิ! ลองดูสักตั้งก็แล้วกัน” ชิ่นเอ๋อร์รับจดหมายแล้วเดินจากไป
หลังจากชิ่นเอ๋อร์จากไป องค์หญิงเก้าทรงวางปลายคางเกยบนหลังมือ ทอดสายตามองอย่างเบื่อหน่ายไปยังนอกหน้าหน้าต่าง
นางเพิ่งมาถึง ตอนนั้นในจวนยังมีหิมะตกค้างอยู่ บัดนี้นอกจวนวัชพืชแตกใบอ่อนสูงขึ้นมาก
ช่วงเวลาที่ผ่านมานางไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้าง คนภายนอกก็ไม่รู้ว่านางอยู่ที่นี่
“ไม่รู้ว่าท่านอาจารย์ออกเดินทางไปซื่อชวนหรือยัง…”
องค์หญิงเก้ากำลังครุ่นคิดอย่างเลื่อนลอย ชิ่นเอ๋อก็เข้ามา
“เลี่ยวอิ้นว่าอย่างไรบ้าง?” องค์หญิงเก้าทรงเรียกสติกลับคืน แล้วตรัสถามอย่างเร่งรีบ
“เลี่ยวเซี่ยวเว่ยติดภารกิจ เขาให้ข้านำจดหมายกลับมาเพคะ”
ชิ่นเอ๋อร์วางจดหมายลงบนโต๊ะด้วยท่าทีจนปัญญา
“ข้าจะไปดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่” องค์หญิงเก้าตรัสพลางลุกขึ้น
