“ถวายบังคมองค์หญิง!”
เลี่ยวอิ้นค้อมกายคำนับองค์หญิงเก้า “ผู้ใต้บังคับบัญชาได้รับราชโองการให้พากำลังพลครึ่งหนึ่งกลับไปยังเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”
“เกิดเรื่องใดขึ้นที่เมืองหลวงหรือ?” องค์หญิงเก้าตรัสถามโดยพลัน
เลี่ยวอิ๋นมองซ้ายแลขวา ก่อนจะเชิญเสด็จองค์หญิงเก้าไปยังมุมหนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “ตงหมานรุกรานพ่ะย่ะค่ะ! องค์หญิงโปรดเตรียมพระองค์ด้วย คาดว่าอีกสองวันฝ่าบาทจะทรงมีรับสั่งให้องค์หญิงเสด็จย้ายพ่ะย่ะค่ะ”
แม้ต้าคังจะถูกพวกตั่งเซี่ยงและชี่ตันรุกรานกดขี่มาเป็นเวลาหลายปี แต่ในสายตาของเหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจในท้องพระโรง พวกตั่งเซี่ยงและชี่ตันก็ยังคงเป็นเพียงชนเผ่าป่าเถื่อนอยู่วันยังค่ำ
ชาวตั่งเซี่ยงทางตะวันตกเฉียงเหนือ ถูกเรียกว่า ‘ซีหมาน’ ส่วนพวกชี่ตันอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ จะถูกเรียกว่า ‘ตงหมาน’
“อะไรนะ! ตงมานรุกรานงั้นหรือ?!”
ดวงตางามขององค์หญิงเก้าเบิกกว้างขึ้นในทันที
ด้วยประสบการณ์ที่ได้ช่วยเหลือบิดาจัดการกับฎีกามามากนัก องค์หญิงเก้าจึงรู้ดีว่าถ้อยคำ ‘ตงมานรุกราน’ นั้นหมายความว่าอย่างไร
