จางเหลียงยกกองทัพเจิ้นเหยวี่ยนมาถึงเจี้ยนเหมินกวาน ก็ไม่ได้ยกทัพเข้าตีโดยพลัน หากแต่ให้ทหารปลอมตัวเป็นกองโจรท้องถิ่น ปล้นสะดมกองเสบียงที่ขนส่งเสบียงมาให้เจี้ยนเหมินกวานเสียก่อน
เดิมทีภายในเจี้ยนเหมินกวานนั้นมีเสบียงสะสมอยู่มาก แม้จะไม่ได้รับเสบียงเพิ่มแต่นายทหารผู้รักษาการณ์ก็ยังสามารถยืนหยัดต่อสู้ได้เป็นเวลานาน
จางเหลียงจะยอมปล่อยให้ศัตรูรอดพ้นไปง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่!
ในยามค่ำคืนวันนั้นเอง คลังเสบียงภายในเจี้ยนเหมินกวานก็เกิดเพลิงไหม้ลุกโหม เสบียงอาหารถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ไปสิ้น!
ครั้นเสบียงอาหารถูกเผา กองเสบียงก็ถูกปล้น พวกนายทหารหาญกล้าที่รักษาการณ์อยู่จึงต้านทานต่อไปไม่ไหว เพียงแค่สองวันก็เปิดประตูเมืองออกมายอมจำนน
ครั้นออกมาแล้ว จางเหลียงก็ชักดาบขึ้นจ่อคอแม่ทัพผู้นั้นและบังคับให้จัดการเรื่องราวที่เหลือให้เรียบร้อย
เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการส่งมอบแล้ว จางเหลียงก็ไม่ได้ตรึงเครียดอีกต่อไป จึงปล่อยแม่ทัพผู้นั้นไปโดยปลอดภัย
ทว่าแม่ทัพผู้นั้นล่วงพ้นประตูเมืองเจี้ยนเหมินกวานไปได้ไม่ไกล ก็ประสบพบพานกับโจรจนต้องจบชีวิตลงกลางป่าเขา
“พี่เหลียงเผาเสบียงคลังอย่างไรหรือ?”
