“หลีกทางอะไรของเจ้า ถ้าเจ้าพูดเหลวไหลอีก ข้าจะจัดการเจ้าจริง ๆ!”
ปกติแล้วเมื่อจินเฟิงใช้วิธีข่มขู่เช่นนี้ กวานเสี่ยวโหรวก็มักจะยอมตาม แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นเช่นนั้น
กวานเสี่ยวโหรวทุบและตีที่อกของจินเฟิงและร้องไห้เสียใจยิ่งนัก “ท่านจะรับหญิงสาวเพิ่มอีกหรือ? ตงตงกับเฟยเฟยไม่ดีหรือ? เหตุใดต้องไปยุ่งกับองค์หญิงเก้า? ท่านให้ข้ากับเสียวเป่ยทำเช่นไร?”
“เสี่ยวโหรว เจ้าจงวางใจ องค์หญิงเข้ามาในเรือนเราก็ต้องฟังเจ้าทั้งนั้น หากเฉินเหวินเอ๋อร์กล้ารังแกเจ้า ข้าจะจัดการนางให้!” จินเฟิงรีบปลอบโยน
“เจ้าอย่าคุยโวเลย องค์หญิงเก้าคือพระธิดาที่ฮ่องเต้ทรงรักที่สุด เจ้ากล้าแตะต้องนางหรือ? ฝ่าบาทคงฟันคอเจ้าก่อน”
“ข้ามิใช่คนโง่เขลา หากจัดการเฉินเหวินเอ๋อร์แล้ว เราก็รีบหนีไปบนเขาแล้วเป็นโจร เจ้าก็จะเป็นฮูหยินของโจรอย่างข้า!”
“จริงหรือ?”
“จริงแท้แน่นอน ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไรเล่า!”
