กวานเสี่ยวโหรวชำเลืองมองจินเฟิงอย่างไม่สบอารมณ์ พลางเห็นจินเฟิงกำลังถูมือ นางจึงรีบถอยหลังสองก้าว “พอแล้ว พอแล้ว ข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว! ว่ามาเถิด เกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับองค์หญิงเก้า?”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นหรือ?”
จินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“สามี ถึงขั้นนี้แล้วยังจะปิดบังข้าอยู่อีก”
กวานเสี่ยวโหรวกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “นางเป็นถึงองค์หญิง เหตุใดเจ้าจึงไปยุ่งเกี่ยวกับนาง…ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว บอกข้ามาเถิดว่าข้าควรทำอย่างไร?”
องค์หญิงมิอาจเป็นเพียงอนุได้
หากจินเฟิงปรารถนาจะอภิเษกสมรสกับองค์หญิงเก้า มีเพียงหนทางเดียวคือต้องหย่าขาดจากกวานเสี่ยวโหรว
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ กวานเสี่ยวโหรวพลันรู้สึกคับแค้นใจ น้ำตาไหลรินราวกับสายธารไม่ขาดสาย
“อย่าร้องไห้เลย…”
จินเฟิงมองกวานเสี่ยวโหรวในสภาพที่น้ำตาไหลราวกับดอกไม้ที่เปียกฝน ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองช่างเป็นคนเลวจริง ๆ
“สามี ข้าไม่ขอสิ่งอื่นใด แค่ขอเจ้าอย่าหลอกข้า!” กวานเสี่ยวโหรวกล่าวด้วยท่าทางน้อยใจ “ถ้าเจ้าต้องการแต่งงานกับองค์หญิงเก้าจริง ๆ ก็เพียงให้ข้าหลีกทางให้มิใช่หรือ?”
