“สามี อย่ามาทำหน้ายียวนกวนประสาทข้า รีบบอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ
“เกิดอะไรขึ้น เรื่องอะไรหรือ?”
จินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพลางเอื้อมมือไปโอบกอดกวานเสี่ยวโหรว หวังตบตาให้เรื่องราวผ่านพ้นไป
กวานเสี่ยวโหรวพบว่าจินเฟิงต้องการจูบนาง จึงตั้งท่าหลบโดยทันที
แต่นางหลบไม่พ้น เพราะถูกจินเฟิงประคองใบหน้าไว้ ก็ได้แต่ยอมหลับตาลง
แม้เวลาเพียงน้อยนิดจะน่าอภิรมย์ยิ่งกว่าคู่แต่งงานใหม่ แต่จินเฟิงกลับรับรู้ได้ว่าใจของกวานเสี่ยวโหรวนั้นมิได้อยู่ที่ตรงนี้ เขาจึงมิได้ฝืนใจ เพียงแต่จุมพิตลงบนใบหน้าของนางเบา ๆ ก่อนจะปล่อยนางเป็นอิสระ
ใครจะรู้ว่ากวานเสี่ยวโหรวกลับไม่ยอม นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อว่า “อย่างที่คิด มีองค์หญิงแล้ว ก็มองเมียอย่างข้าไม่ติดตาแล้วสินะ”
“กวานเสี่ยวโหรว หากเจ้ายังพูดเช่นนี้อีก ข้ามิเกรงใจแล้วนะ” จินเฟิงเหลือบตามองพลางกล่าว
“เจ้ารู้จักแต่วิธีรังแกข้า หากทำได้ เจ้าก็ไปรังแกองค์หญิงเก้าสิ!”
