เมื่อกลุ่มโจรในวงล้อมเบียดเสียดกันจนไม่มีที่ว่างให้ถอยแล้ว พวกมันก็เริ่มยอมแพ้
หัวหน้ากองร้อยตั้งใจไว้ว่าจะฆ่าไก่ให้ลิงดู แต่เว่ยต้าถงห้ามไว้
เว่ยต้าถงให้โจรท้องถิ่นกลุ่มนี้ไปทำงานที่อันตรายที่สุด หนักที่สุด แต่อาหารในแต่ละวันมีแค่ครึ่งหนึ่งของชาวบ้าน
ถ้าใครขี้เกียจ ผู้คุ้มกันภัยก็จะลงมือจัดการ
หลังจากเหตุการณ์นี้ ทุกครั้งที่เห็นธงสีดำของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน หรือชุดจิ้นจวงสีดำของผู้คุ้มกันภัยชาวบ้านก็รู้สึกอุ่นใจ
ดังนั้นเมื่อจินเฟิงและคนอื่น ๆ เลี้ยวมาตามทางโค้งและปรากฏตัวต่อหน้าชาวบ้าน ชาวบ้านหลายคนจึงมองมาด้วยแววตาเป็นมิตร
ชาวบ้านหลายคนยังแอบพูดคุยกันขณะทำงาน
“คนเหล่านี้เป็นใครกัน?”
“ตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าพวกเขายกธงสีดำของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนและใส่ชุดผู้คุ้มกันภัยน่ะ?”
“ข้ารู้ว่าพวกเขาเป็นคนของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน แต่เจ้าเคยเห็นขบวนใหญ่ขนาดนี้มั้ยล่ะ?”
“นั่นสิ ไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะมีร้อยกว่าคน ขี่ม้าตัวใหญ่ทุกคน คาดว่าคงมีฐานะไม่น้อย”
“หรือว่าจะเป็นท่านอาจารย์จินที่เล่าลือกันนะ?”
“เจ้าพูดอย่างนั้นก็อาจเป็นไปได้”
