โชคดีที่องค์หญิงเก้ามีวุฒิภาวะทางอารมณ์สูงกว่าแฟนเก่าของจินเฟิงมาก เมื่อรู้ว่าจินเฟิงรู้สึกผิดหวัง นางก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเบาว่า “ไม่ถึงกับไม่ดีใจ แค่รู้สึกว่าเจ้าช่าง…ใจร้อนไปหน่อย”
“ใจร้อน?”
“จะพูดว่าใจร้อนก็ไม่ได้…แล้วจะพูดอย่างไรดีล่ะ?”
องค์หญิงเก้าดึงจินเฟิงไปด้านข้าง แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ของที่เจ้าเพิ่งแจกไปเมื่อครู่ ในสายตาของข้าล้วนมีความหมายอย่างยิ่ง นกหวีด เข็มกับด้าย ยาเม็ดยังพอว่า โดยเฉพาะเข็มทิศกับไม้ขีดไฟ หากใช้ให้ถูกวิธีจะสามารถแสดงบทบาทที่ยิ่งใหญ่ได้ อย่างน้อยที่สุดก็สามารถทำเงินได้มหาศาลเหมือนกับสุ่ยอวี้
แต่เจ้ากลับแจกจ่ายไปโดยง่ายเช่นนี้”
พูดถึงตรงนี้ แม้แต่คนอย่างองค์หญิงเก้าที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดก็ยังหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย นางพูดด้วยเสียงเบาว่า “บอกแล้วอย่าหัวเราะข้านะ ตอนนั้นข้าอยากจะไปยึดมีดคืนจากพวกเขามาก...”
ครั้งนี้นางไม่ได้เสแสร้ง นางจริงใจจริง ๆ
เมื่อจินเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
“ข้านึกว่าเรื่องอะไรซะอีก ที่แท้ก็เรื่องนี้”
