“แบบนี้ยังไม่ร้ายแรงอีกหรือ?” องค์หญิงเก้าพูดอย่างขุ่นเคือง “ตอนนี้เปิ่นกงรู้สึกเสียดายมากเลยนะ เจ้ายังจะมาหัวเราะอีก!”
คำพูดขององค์หญิงเก้าทำให้นึกถึงถังตงตง ทั้งสองคนแทบจะเหมือนกันในเรื่องนี้ ต่างก็อยากจะเก็บสิ่งประดิษฐ์ของจินเฟิงไว้ใช้เอง
องค์หญิงเก้าในแบบนี้ ทำให้จินเฟิงรู้สึกว่านางเป็นมนุษย์มากขึ้น มีชีวิตชีวามากขึ้น
ไม่ใช่องค์หญิงที่สูงส่ง เย็นชา ไร้อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้ นางกลายเป็นเหมือนหญิงสาวข้างบ้านที่กำลังเบะปากใส่เขา
เพียงแต่หญิงสาวคนนี้กลับแทนตัวเองว่า ‘เปิ่นกง’
เมื่อนึกถึงท่าทางเชิดหน้าใส่เขาขององค์หญิงเก้าก่อนหน้านี้ หัวใจของจินเฟิงก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
เขาอยากจะยื่นมือไปลูบหัวองค์หญิงเก้า แต่เมื่อเห็นว่ารอบ ๆ ข้างยังมีคนอยู่มากมาย สุดท้ายเขาก็ต้องยั้งมือไว้
“มานี่สิ ไหนลองแทนตัวว่า ‘เปิ่งกง’ ให้ข้าฟังอีกที…”
[1] เปิ่นกง (本宫) คำที่องค์รัชทายาท ฮองเฮา หรือองค์หญิงใช้เรียกแทนตัวเอง
