“เข้าใจแล้ว!”
เสียงขององค์หญิงเก้าดังออกมาจากในห้อง
แต่รอนานหลายนาที ประตูห้องจึงเปิดออก
ชิ่นเอ๋อร์เหลือบมองสายคาดเอวขององค์หญิงเก้าโดยไม่รู้ตัว จริง ๆ ด้วย แตกต่างจากเช้าที่จูเอ๋อร์ผูกให้อีกแล้ว
สีหน้าของนางก็ดูแปลก ๆ ด้วย
ชิ่นเอ๋อร์รู้สึกเหมือนผักกาดขาวที่ตนเฝ้าเลี้ยงดูมาตลอดถูกหมูกัดกินไปแล้ว
ที่สำคัญ ผักกาดขาวต้นนี้ยังวิ่งเอาขาตัวเองไปจ่อปากหมูอีกต่างหาก
ชิ่นเอ๋อร์ไม่กล้าทำอะไรองค์หญิงเก้า ได้แต่จ้องเขม็งไปที่จินเฟิง
จินเฟิงเป็นคนที่ยอมให้ใครยั่วโมโหแล้วเงียบเฉยหรือ?
แน่นอนว่าไม่
ตอนแรกก็กำลังจะไปแล้ว แต่พอเห็นชิ่นเอ๋อร์จ้องมอง เขาก็หยุดฝีเท้าและชี้ไปที่แก้ม เป็นเชิงบอกให้องค์หญิงเก้าจูบ
“รีบไปได้แล้ว!”
องค์หญิงเก้าผลักจินเฟิงไปที่ประตูอย่างไม่พอใจ
“ไม่จูบข้าไม่ไป!”
จินเฟิงนั่งลงไปใหม่ “ชิ่นเอ๋อร์ ออกไปบอกต้าหลิวว่ารอก่อน”
“น่ารำคาญ!”
องค์หญิงเก้าดุเบา ๆ และก้มลงจูบที่แก้มของจินเฟิงเบา ๆ
จินเฟิงจึงพอใจและเดินออกไปพร้อมโบกมือลา ท่ามกลางสายตาอาฆาตของชิ่นเอ๋อร์
เมื่อไปถึงหน้าประตู ต้าหลิวก็รีบเข้ามาต้อนรับ
ทั้งอาศัยจังหวะนี้ชะเง้อมองเข้าไปในเรือน
