“เช่นนั้นเจ้าก็ไปเบิกกับพี่เหลียงสิ ดูสิว่าเขาจะยินยอมหรือไม่?”
“ไว้ชีวิตข้าเถอะ หากพี่เหลียงรู้ว่าข้าสืบเรื่องของท่านกับองค์หญิงเก้า ข้าต้องโดนต่อยอีกแน่!”
“เจ้าก็รู้นี่?”
“ท่านอาจารย์ เล่ามาเถิด ตกลงท่านกับองค์หญิงเก้าไปถึงขั้นไหนแล้ว?”
“เจ้าไปถามชิ่นเอ๋อร์สิ นางรู้”
“โถ่ ท่านอาจารย์ต้องหาองครักษ์คนใหม่แล้วล่ะ”
…
จากจวนตระกูลชิ่งไปยังสำนักคุ้มภัยอยู่ไม่ไกลกันนัก ทั้งสองคนไม่ได้ขี่ม้าและเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ
ชิ่นเอ๋อร์ทำธุระเร็วมาก กว่าจินเฟิงจะกลับมาถึงสำนักคุ้มภัย องค์หญิงเก้าก็พาคนมาถึงแล้ว
“ท่านอาจารย์ ท่านนี่ก็แน่จริง ๆ เพิ่งจะแยกกันไปไม่นานองค์หญิงก็ตามมาแล้ว”
ต้าหลิวขยิบตาให้จินเฟิง
“เดี๋ยวโดนต่อยแล้วอย่ามาหาว่าข้าไม่เตือน หูของชิ่นเอ๋อร์ไวจะตาย”
จินเฟิงอยากจะงัดหัวต้าหลิวออกมาดูจริง ๆ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่
โดนต่อยจนเป็นหมีแพนด้าขนาดนี้ ยังจะอยากอยากรู้เรื่องคนอื่นอีก
จินเฟิงกำลังจะเอ่ยทักทายองค์หญิงเก้า ชิ่งซินเหยาก็พาคนมาถึงพอดี
รอจนกระทั่งต้าหลิวนำคนทั้งหมดไปรวมกันที่ลานฝึก จินเฟิงก็ถือโทรโข่งเหล็กขึ้นไปยืนบนเวที
