“ท่านอาจารย์ ข้าขอร้องล่ะ ท่านอย่าแกล้งชิ่นเอ๋อร์อีกเลย!”
ต้าหลิวพูดอย่างเศร้าสร้อย “ข้ารู้สึกได้ว่าคราวหน้าเจอชิ่นเอ๋อร์ ข้าต้องโดนต่อยอีกแน่”
“ลำบากเจ้าแล้ว!” จินเฟิงตบบ่าต้าหลิวอย่างเห็นใจ “เดี๋ยวข้าขึ้นเงินเดือนให้”
“ข้ากลัวว่ามีเงินแต่ไม่มีโอกาสได้ใช้ เดือนนี้เพิ่งผ่านไปห้าวัน ข้าก็โดนนางต่อยไปสี่ครั้งแล้ว!”
“เจ้าจะไปรู้อะไร? นางกำลังสอนวิทยายุทธ์ให้เจ้าต่างหาก! โดนต่อยบ่อย ๆ ฝีมือก็พัฒนาขึ้นเอง!”
จินเฟิงกล่าว “เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าฝีมือเจ้าเก่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว?”
“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น เมื่อก่อนข้ามองไม่ทันด้วยซ้ำว่าพี่ชิ่นเอ๋อร์ออกหมัดอย่างไร ตอนนี้ถึงแม้จะหลบไม่ได้ แต่ก็มีสองครั้งที่ข้าเห็นท่าทางของนาง”
“ถูกต้อง เหมือนกับคนที่ป่วยบ่อย ๆ ก็กลายเป็นหมอ โดนต่อยบ่อย ๆ ปฏิกิริยาตอบสนองก็รวดเร็วขึ้น”
จินเฟิงกล่าว “ตอนนี้รู้แล้วใช่หรือไม่ว่าข้าหวังดีกับเจ้า?”
“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านไม่พูดประโยคนี้ ข้าเกือบจะเชื่อแล้ว!”
ต้าหลิวเบะปากพูด “ท่านพูดเช่นนี้ ต้องหลอกข้าแน่ ๆ!”
“อยากเชื่อก็เชื่อ ไม่อยากเชื่อก็ช่าง”
“ท่านเลิกแสดงละครเถิด ข้าโดนต่อยแทนท่าน วันนี้ต้องนับเป็นบาดเจ็บจากการทำงาน!”
