“เจ้าหาเรื่องเอง ถือเป็นบาดเจ็บจากการทำงานได้อย่างไร!”
จินเฟิงเตะต้าหลิวไปทีหนึ่ง “รีบพูดมา มีเรื่องอะไร!”
“ข้าหาคนได้แล้วสองกลุ่ม”
พอพูดถึงเรื่องงาน ต้าหลิวก็เลิกทำหน้าทะเล้น “ตามที่ท่านอาจารย์สั่ง ข้าเลือกพี่น้องที่เคยเป็นนายพรานมาก่อน”
การเดินทางไปตามหาฝ้ายและข้าวเจ้าครั้งนี้ ระหว่างทางต้องผ่านภูเขามากมาย
ผู้คุ้มกันที่เคยเป็นนายพราน ย่อมมีประสบการณ์ในการเอาตัวรอดในป่ามากกว่า
“สมัครใจกันทั้งหมดใช่หรือไม่?” จินเฟิงถาม
“ท่านอาจารย์วางใจเถิด สมัครใจกันทุกคน”
“พวกเขาอยู่ที่ใด พาข้าไปดูหน่อย”
“ได้!”
ต้าหลิวรีบเดินนำหน้าไป
จินเฟิงเดินตามไปสองก้าวแล้วหันกลับไปตะโกน “ชิ่นเอ๋อร์!”
ชิ่นเอ๋อร์ยังโกรธอยู่ ทั้งยังเบะปากไม่สนใจเขา
“พวกเจ้าหาคนครบหรือยัง?”
จินเฟิงไม่ได้ถือสาหาความกับนางและพูดต่อ “ถ้าครบแล้ว ให้พวกเขามารวมตัวกัน ข้ามีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ”
“ทราบแล้ว!”
พอได้ยินว่าเป็นเรื่องงาน ชิ่นเอ๋อร์จึงพยักหน้า “ข้าจะไปถามให้เดี๋ยวนี้”
“แล้วก็แจ้งใต้เท้าชิ่งด้วย ให้คนของเขามารวมกันด้วย”
“เข้าใจแล้ว!”
“ข้ารอนะ!”
จินเฟิงเลิกคิ้วใส่ชิ่นเอ๋อร์ พอเห็นชิ่นเอ๋อร์โมโหจนกระทืบเท้า เขาก็ยิ้มแล้วเดินจากไป
