เขาก้มหน้าเหยียบเครื่องสูบลมสองสามครั้ง เปลวไฟพุ่งสูงขึ้น ความเร็วในการขึ้นของเร่อชี่ฉิวก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“สามร้อยจั้ง? นั่นสูงแค่ไหนกัน?” ชิ่งมู่หลานยังคิดถึงเรื่องเมื่อครู่อยู่
“สูงกว่าภูเขาลูกนี้นิดหน่อยล่ะมั้ง”
จินเฟิงชี้ไปที่ภูเขาอวี้เหล่ยข้าง ๆ
“สูงกว่าภูเขาลูกนี้อีกหรือ?”
ชิ่งมู่หลานเบิกตากว้าง
เป่ยเชียนสวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
เถาวัลย์ที่ใช้สานตะกร้าถูกบีบจนผิดรูปไปหมด
“พวกเราจะปีนขึ้นไปสูง ๆ เพื่อสำรวจพื้นที่โดยรอบ หากไม่สูงกว่าภูเขาลูกนี้ แล้วจะไปดูอะไรล่ะ?”
พูดถึงตรงนี้ จินเฟิงก็มองไปที่เหล่าอิง “ว่าแต่เชือกที่เตรียมมาครั้งนี้พอหรือไม่?”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ครั้งนี้ข้าเอาเชือกป่านมาสี่เล่มเกวียนเลย รวมแล้วตั้งพันจั้งเชียวล่ะ!”
เมื่อเหล่าอิง ได้ยินดังนั้น ตาก็เป็นประกายวาวขึ้นมาทันที “ท่านอาจารย์จะใช้กี่จั้งหรือ ตอนนี้ยังไม่ได้บินสูงมากนัก ข้าจะได้ตะโกนบอกคนข้างล่าง”
จินเฟิงคิดสักครู่ก่อนจะตอบ “เตรียมไว้สามร้อยห้าสิบจั้งก็พอแล้ว”
สามร้อยห้าสิบจั้งก็คือพันกว่าเมตร ซึ่งเพียงพอต่อการสังเกตการณ์บริเวณโดยรอบแล้ว
“ทราบ!”
