เหล่าอิงรู้สึกผิดหวังกับการตัดสินใจของจินเฟิงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเชื่อฟังและตะโกนบอกคนด้านล่างให้เตรียมเชือกสามร้อยห้าสิบจั้ง
“ท่านอาจารย์ เมื่อครู่ท่านไม่ได้บอกเหล่าอิงให้ลองลอยขึ้นสูงห้าร้อยจั้งหรอกหรือ?” ชิ่งมู่หลานพูดยุ “ครั้งนี้เราลองขึ้นสูงห้าร้อยจั้งกันเถอะนะ”
“วันนี้ไม่ได้หรอก ด้านบนมีลม” จินเฟิงส่ายหัว
“เจ้าก็ยังไม่ได้ขึ้นไปด้านบนเลย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าด้านบนมีลม?”
“เจ้าลองดูเมฆบนท้องฟ้าสิ มันลอยไปเรื่อย ๆ ใช่หรือไม่?” จินเฟิงชี้ไปที่ไกล ๆ “หากไม่มีลม แล้วพวกมันจะลอยไปได้อย่างไร?”
เหมือนจะพิสูจน์คำพูดของจินเฟิง เพราะทันทีที่เขาพูดจบก็มีลมพัดมา
ถึงแม้จะไม่แรงมาก แต่ก็ยังทำให้ตะกร้าแกว่งไปมาเล็กน้อย
ชิ่งมู่หลานตกใจจึงคว้าแขนของจินเฟิงโดยไม่รู้ตัวและกอดไว้แน่น
เว่ยต้าถงก็จับขอบตะกร้าแน่น ใบหน้าซีดขาวไปเล็กน้อย แต่โชคดีที่ไม่มีเสียงร้องออกมา
สำหรับเหล่าอิงนั้นเคยชินแล้ว สองเท้าเหมือนถูกตรึงอยู่บนกับที่ แม้ไม่ได้เกาะสิ่งใด แต่น้ำมันในมือกลับไม่หกเลยแม้แต่นิดเดียว
คนที่ตกใจมากที่สุดคือ เป่ยเชียนสวินและจินเฟิง
