เป่ยเชียนสวินมีอาการกลัวความสูง ก่อนหน้านี้พยายามอดทนความกลัวไว้ไม่แสดงออกมา
แต่ลมเมื่อครู่ทำลายความอดทนของนางอย่างราบคาบ นางตกใจจนกรีดร้องออกมาแล้วก็นั่งลงไปทันที
พอดีตอนนั้นตะกร้าก็สั่นอีกครั้ง
เป่ยเชียนสวินเห็นขาอยู่ข้าง ๆ ก็รีบเกาะเอาไว้อย่างไม่คิด
ตอนนี้ใบหน้าของจินเฟิงเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง มุมปากกระตุกหลายครั้ง
ตอนนี้จินเฟิงถูกชิ่งมู่หลานกอดแขนขวาไว้แน่น ขาซ้ายถูกเป่ยเชียนสวินกอดไว้แน่นเช่นกัน ดูเหมือนผู้ชายเลวที่กำลังจะทิ้งแฟนสาวทั้งสองไปพร้อมกัน แต่ถูกแฟนสาวทั้งสองคนรั้งไว้
นี่เป็นภาพที่จินเฟิงในชีวิตที่แล้วไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
ตอนนี้ความฝันของเขาเป็นจริงแล้ว
แต่เขาไม่รู้สึกมีความสุขเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่ความทุกข์ทรมานเต็มใบหน้า
เป่ยเชียนสวินใช้แรงมากเกินไป จินเฟิงรู้สึกว่าขาของตัวเองแทบจะหักอยู่แล้ว
“เชียนสวิน เบา ๆ หน่อย! เบา ๆ หน่อย! ขาข้าจะหักแล้ว!”
พอตะกร้าไม่แกว่งแล้ว จินเฟิงก็รีบดิ้นออกจากชิ่งมู่หลาน แล้วตีเป่ยเชียนสวินเบา ๆ “ไม่ต้องกลัว ลมหยุดแล้ว!”
