ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้เลยว่าเป่ยเชียนสวินที่สามารถต่อสู้กับผู้คุ้มกันภัยหลายสิบคนได้พร้อมกัน จะมีอาการกลัวความสูง
ถ้ารู้อย่างนี้ก็ไม่ควรพานางขึ้นมาตั้งแต่แรก...
เมื่อเป่ยเชียนสวินสงบลงแล้วมองดูตัวเองที่กำลังกอดขาจินเฟิงอยู่ มือของนางกำกางเกงจินเฟิงแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ ก็แดงก่ำขึ้นมาทันทีและรีบปล่อยขาจินเฟิงออก
โชคร้ายที่สุดก็ลมก็พัดมาอีกระลอก เป่ยเชียนสวินที่แต่เดิมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ก็ถูกทำให้ตกใจจนกรีดร้องออกมา ไม่ต้องพูดอะไรก็ยื่นมือออกไปกอดขาจินเฟิงอีกครั้ง
และครั้งนี้ไม่ใช่กอดแค่ข้างเดียว แต่กอดขาทั้งสองข้างของจินเฟิงเลย
ขาทั้งสองข้างของจินเฟิง ที่แต่เดิมแยกออกจากกันเล็กน้อย พอโดนเป่ยเชียนสวินกอดแบบนี้ ก็ชิดติดกันสนิท
เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน รวมถึงการแกว่งของตะกร้า ทำให้จินเฟิงเกือบจะล้มลงไป เขารีบยื่นมือไปจับขอบตะกร้าไว้ ถึงได้ทรงตัวอยู่ได้อย่างยากลำบาก
“เหล่าอิง เราพอจะลงไปข้างล่างสักหน่อยได้หรือไม่แล้วปล่อยให้เชียนสวินลงไป?”
จินเฟิงถามด้วยใบหน้าที่ยิ้มเจื่อน
ถ้ามาอีกสองสามครั้งแบบนี้ ขาของเขาต้องโดนเป่ยเชียนสวินบิดหักแน่ ๆ
