“ไม่เพียงแต่ที่ซ่องสุมของโจรที่มียุ้งฉาง เหล่าคหบดีท้องถิ่นก็มีเช่นกัน” ชายเคราแพะกล่าว “พวกเราสามารถเก็บธัญพืชไว้ที่นั่นได้ อย่างมากก็แค่ต้องผ่านมือไปอีกไม่กี่ทอดเท่านั้น”
เมื่อได้ยินชายเคราแพะพูดเช่นนั้น ดวงตาของผู้มีอำนาจก็ส่องประกายวาววับ
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับคหบดีและขุนนาง เพราะพวกเขาไม่ได้ซื่อใสเหมือนโจรท้องถิ่นที่ปล่อยให้ธัญพืชและเงินตราหลุดมือไปง่าย ๆ
คหบดีและขุนนางไม่ขาดแคลนเงินตราและเห็นแก่ได้เหมือนผู้มีอำนาจ
การเช่ายุ้งฉางจากพวกเขา ย่อมต้องจ่ายราคาแพงลิบลิ่วอย่างแน่นอน
แน่นอนว่าหากผู้มีอิทธิพลเปิดเผยตัวตน คหบดีและขุนนางจะต้องให้เกียรติและไม่คิดค่าเช่าแม้แต่สตางค์เดียว
แต่พูดแล้วก็น่าขัน ผู้มีอิทธิพลส่วนใหญ่เลี้ยงทั้งพวกโจรและหญิงสาว แต่ภายนอกกลับให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลเป็นอย่างมาก
ต่อให้คหบดีและขุนนางเปิดยุ้งฉาง พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยนามตระกูลตนเองเพื่อนำธัญพืชไปเก็บไว้ที่นั่น
มิฉะนั้นหากข่าวที่พวกเขาฉวยโอกาสจากภัยพิบัติรั่วไหลออกไป ก็จะเป็นการเสื่อมเสียชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของตระกูล
