แม้ว่าจะเอาไปไว้ในรังของโจรท้องถิ่นก็ยังต้องหลบซ่อนอยู่เบื้องหลังและส่งต่อไปอีกหลายทอด
แต่ตอนนี้พวกเขาถูกจางเหลียงบีบจนไม่มีทางเลือกแล้ว ได้แต่ฝืนใจนำเสบียงไปส่งที่ยุ้งฉางของคหบดี
ถึงแม้จะรู้ว่าจะถูกฆ่า แต่ก็ยังดีกว่าถูกจางเหลียงปล้นไปมิใช่หรือ?
ดังนั้นข้อเสนอของชายเคราแพะจึงได้รับการยอมรับจากเหล่าผู้มีอิทธิพลอย่างเป็นเอกฉันท์
“ต่อไปก็ถึงส่วนสำคัญของแผนแล้ว”
ชายเคราแพะพูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา
เหล่าผู้มีอิทธิพลต่างก็นั่งตัวตรง แม้แต่หัวหน้าขันทีที่หลับตาอยู่ก็ยังเงี่ยหูฟัง
“ข้าเชื่อว่าแต่ละตระกูลต่างก็ใช้ทรัพยากรไปไม่น้อยเพื่อแผนการครั้งนี้ พวกเราจะล้มเลิกแผนการเพราะองค์หญิงเก้าไม่ได้ ดังนั้นต่อจากนี้พวกเราต้องเป็นหนึ่งเดียว ช่วยกันดันราคาเสบียงให้สูงขึ้นต่อไป!”
ชายเคราแพะมองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า “ท่านทั้งหลายว่าอย่างไร?”
“”ควรจะต้องสูงกว่านี้อีกหน่อยจริง ๆ”
คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย
“จะให้สูงขึ้นอีกเท่าใด?” ชายอ้วนสวีถาม
“เมื่อคืนข้าคำนวณดูแล้ว ถ้าพวกเราเช่ายุ้งฉางของคหบดีราคาเสบียงจะต้องพุ่งขึ้นอีกอย่างน้อยเท่าตัว การเดินทางครั้งนี้ของพวกเราถึงจะไม่สูญเปล่า”
