เมื่อจินเฟิงออกมาจากหอบรรพบุรุษ คนงานหญิงจำนวนไม่น้อยก็ไม่ได้เรียกเขาว่าท่านอาจารย์อีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นเรียกเขาว่า ‘สามี’ เหมือนกับที่กวานเสี่ยวโหรวเรียก
แตกต่างก็ตรงที่จากที่เคยชอบพูดจาแทะโลม คราวนี้คนงานหญิงทั้งหลายเชื่อใจและพึ่งพาจินเฟิงอย่างจริงใจ
สิ่งนี้ทำให้จินเฟิงรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก
ครั้งนี้ที่เขากลับมาจินชวน นอกจากจะต้องแก้ปัญหาเรื่องผู้มีอำนาจและเสบียงอาหารแล้ว เรื่องใหญ่อันดับสองในใจของเขาก็คือการแก้ปัญหาเรื่องอนุภรรยา
แต่เขายังไม่ทันได้ลงมือทำอะไรเลย คนงานหญิงทั้งหลายก็เปลี่ยนคำเรียกเสียแล้ว
จินเฟิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่มาที่เขาเถี่ยกว้าน
ด้วยข้ออ้างว่าวันพรุ่งนี้มีธุระ เขาจึงพากวานเสี่ยวโหรวรีบลงจากเขาไป
จากนั้นก็ไปเจอถังเสียวเป่ยที่เดินโซเซมาที่ตีนเขา
เมื่อเห็นจินเฟิง นางก็ยิ้มล้อเลียนว่า “มีอนุภรรยาอยู่หลายพันคน สามีที่รักดูเสร็จเร็วจังนะ”
“เจ้ามาถึงตรงนี้ได้อย่างไร?”
จินเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเห็นกวานเสี่ยวโหรวมาต้อนรับตน เขาก็คิดว่าถังเสียวเป่ยกลับไปที่ซีเหอวานแล้ว
