“เสียวเป่ยเบี้ยวนัดข้า” กวานเสี่ยวโหรวเตือนเบา ๆ “ไม่อย่างนั้นข้าจะมาเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นก็เข้าใจในทันที
ในขณะเดียวกันก็เข้าใจว่าถังเสียวเป่ยต้องเชื่อมั่นว่าองค์หญิงเก้าจะสามารถชักจูงเขาได้ จึงได้ไม่ร้อนรน อีกทั้งตอนนี้ยังมีอารมณ์มาล้อเลียนอีก
“สามีที่รัก บนเขาเถี่ยกว้านมีเสือหรือ จะรีบลงเขาไปทำอะไร?”
ถังเสียวเป่ยยิ้มพลางขยิบตาให้จินเฟิง “หรือจะค้างคืนที่นี่ดีหรือไม่?”
จินเฟิงไม่อยากสนใจนาง จึงหันหัวม้ากลับแล้วจากไป
“หญิงสาวเหล่านี้นับวันยิ่งปีกกล้าขาแข็ง ครั้งหน้าถ้ามาอีก ต้องจัดการบรรยากาศบนเขานี้ให้ดีเสียหน่อย”
จินเฟิงหันหลังกลับไปมองอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจกับตัวเองอย่างแน่วแน่
ที่จริงก็เป็นเขาที่ยึดยอดเขานี้มาได้ แต่ผลสุดท้ายทุกครั้งที่มากลับรู้สึกเหมือนต้องหนีตาย
สิ่งนี้ทำให้จินเฟิงรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
กลับมาถึงหมู่บ้าน จินเฟิงได้เห็นพิธีต้อนรับอันยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดสองข้างทาง
นอกจากผู้คุ้มกันแล้วก็ยังมีชาวบ้านทุกคนที่วางมือจากงานที่ทำและออกมาต้อนรับนอกหมู่บ้าน
ขบวนต้อนรับเรียงรายจากประตูหมู่บ้านไปจนถึงระยะห้าลี้
