กว่าจะเดินผ่านระยะทางห้าลี้กลับเข้ามาในหมู่บ้านฟ้าก็มืดแล้ว
ยังไม่ทันได้กินข้าวสักคำ ถังตงตงและเสี่ยวอวี้ต่างก็อุ้มเอกสารกองโตเข้ามาหา
จินเฟิงจากไปนานเกินไป มีหลายเรื่องที่ต้องรอให้เขาตัดสินใจจึงได้สะสมค้างอยู่จนถึงตอนนี้
เมื่อจัดการงานเหล่านี้เสร็จสิ้น ก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว
แต่เดิมเขาคิดว่ากวานเสี่ยวโหรวคงจะหลับไปแล้ว แต่เมื่อจินเฟิงกลับเข้าห้องกลับพบว่ากวานเสี่ยวโหรวยังคงรอเขาอยู่
ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดอยู่ในห้อง ในที่สุดกวานเสี่ยวโหรวที่กดตัวเองมาโดยตลอดก็ปลดปล่อยออกมาอย่างสิ้นเชิง
นางโถมเข้ากอดจินเฟิงและกอดเอวของเขาไว้แน่น
…
ในเวลาเดียวกัน ณ ซื่อชวนที่อยู่ห่างไกล
หัวหน้าขันทีได้เรียกชายอ้วนสวีและคนอื่น ๆ มารวมตัวกัน
“กงกง ท่านเรียกพวกข้ามาในยามดึกเช่นนี้ มีเรื่องสำคัญอันใดหรือ?”
ชายอ้วนสวีถามพลางปิดปากหาว
นับตั้งแต่เฉินซือเหยียถูกจับกุม เขาก็รู้สึกหดหู่ใจมากและนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว
วันนี้เพิ่งจะหลับไป ก็ถูกหัวหน้าขันทีส่งคนมาเรียกตัวออกจากอ้อมกอดของอนุภรรยา ในใจรู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก
แม้แต่น้ำเสียงก็เจือความไม่พอใจเล็กน้อย
