หัวหน้าขันทีชำเลืองมองเขาชั่วครู่หนึ่งแต่ไม่ได้ใส่ใจ รอจนทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้วจึงเอ่ยปากว่า “ท่านทั้งหลาย จินเฟิง และอู่หยางต่างเดินทางถึงจินชวนแล้ว”
“กงกง ท่านเรียกพวกข้ามาเพียงเพื่อเรื่องนี้งั้นหรือ?”
ชายอ้วนสวีถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว “พวกข้าก็รู้อยู่แล้วมิใช่หรือ?”
นับตั้งแต่จินเฟิงเข้ามาในดินแดนชวนสู่ บรรดาผู้มีอำนาจก็จับตามองเขาตลอดทาง
องค์หญิงเก้ายิ่งเกินไปกว่านั้น เพราะนางออกจากเมืองหลวงก็ยังถูกสายลับจับตามอง
ชิ่นเอ่อร์ก็พบสายลับเช่นกัน เพียงแต่องค์หญิงเก้ารีบร้อนเดินทางจึงไม่ได้ใส่ใจเท่านั้นเอง
“สวีพ่างจื่อ เจ้าคงนอนจนสมองไม่ทำงานแล้วสินะ”
ชายมีเคราแพะกล่าวว่า “กงกงย่อมรู้ว่าพวกเราทราบถึงเบาะแสของจินเฟิงและองค์หญิงเก้า ในเมื่อเรียกท่านเรียกพวกเรามาในยามดึกเช่นนี้ ต้องมีเบาะแสอื่นแน่นอน”
“ใต้เท้าโจวช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ”
ขันทีเหลือบมองชายอ้วนสวีแล้วกล่าวต่อ “จ๋าเจียได้รับข่าวว่าจินเฟิงข้ามแม่น้ำเจียหลิงไปแล้ว แม้แต่ซวงถัวเฟิงเขาก็ไม่ได้ขึ้นไปด้วยซ้ำ แต่นำคนตรงไปยังจวนว่าการอำเภอจินชวนทันที”
“จินเฟิงมาถึงจินชวน แต่ไม่ได้กลับไปซีเหอวานหรือ? เขามุ่งหน้าไปจวนว่าการอำเภอจินชวนทำไม?”
