เมื่อเห็นสภาพที่ปากทางหมู่บ้าน กวานเสี่ยวโหรวก็หยุดเดิน ก่อนจะเดินพิงกำแพงไปอย่างช้า ๆ โดยที่แขนขาของนางอ่อนยวบกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื้นตัน
เธออยู่อย่างหวาดระแวงมานานแสนนาน และตอนนี้ก็เหมือนว่าเธอได้ยกภูเขาออกจากอกสักที!
ในที่สุดก็ก็สามารถขับไล่พวกโจรร้ายออกไปได้ชั่วคราว!
ตอนนี้หมู่บ้านอยู่ในความปลอดภัยแล้ว!
“ฮูหยิน ข้าขออภัยที่กลับมาช้า!”
หลิวเถี่ยกระโดดลงจากม้าศึก วางมือขวาไว้ที่หน้าอก และก้มหัวให้กับกวานเสี่ยวโหรว
กวานเสี่ยวโหรวยกมือขึ้นปาดน้ำตา สีหน้าของนางกลับมาสงบดังเดิมแล้ว หลังของนางก็ตรงอีกครั้งและเอ่ยถาม “พี่เถี่ยจือกลับมา แล้วทางเจี้ยนเหมินกวานจัดการอย่างไรหรือ?”
“ฮูหยินวางใจเถิด บัณฑิตเถียนอยู่ที่เจี้ยนเหมินกวาน เรื่องการสั่งการเขาก็เป็นคนจัดการอยู่ตลอด ข้าอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ต่างกันเท่าไร”
