ฉินเฟยพบว่าเหล่าคนงานหญิงเริ่มรับหน้าไม้แล้วจึงรู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้ไม่มีหนทางหวนกลับแล้ว ฉินเฟยจึงตัดสินใจเลิกห้ามปรามแล้วถามว่า “หากจะต่อสู้ หัวหน้าโรงงานจั่วมีแผนการใด”
“เรื่องการต่อสู้ ข้าไม่รู้ เมื่อครู่ข้าจึงคิดจะไปปรึกษาหัวหน้าหมวดฉิน แต่ยังไม่ทันได้ไป ท่านก็มาเสียก่อน”
จั่วเฟยเฟยกล่าว “หัวหน้าหมวดฉินคิดว่าเราควรต่อสู้เช่นไร?”
นางถูกจินเฟิงซื้อมาจากแดนไกล หลังจากมาถึงเขาเถี่ยกว้านก็แทบจะไม่ได้ลงจากภูเขาเลย จึงไม่คุ้นเคยกับสภาพพื้นที่โดยรอบ
ขณะที่บ้านเกิดของฉินเฟยอยู่ในบริเวณเขาเถี่ยกว้าน ปู่กับพ่อก็เป็นนายพรานเก่าจึงคุ้นเคยกับทุกยอดเขาทุกหุบเขาในบริเวณนั้นอย่างมาก
ฉินเฟยไม่ได้ตอบคำถามของจั่วเฟยเฟยทันที ขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพักแล้วจึงกล่าวว่า “หัวหน้าโรงงานจั่วถามเช่นนี้ ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว! หากจะต้องสู้รบ ข้าคิดว่าพวกเราควรลงมือที่หยางเจวี้ยนหลิ่ง!”
“เพราะเหตุใด?”
“ด้านหนึ่งของหยางเจวี้ยนหลิ่งเป็นถนนหลวง อีกด้านเป็นหน้าผาสูงชัน เหมาะแก่การซุ่มโจมตีที่สุด และยังเป็นเส้นทางลัดจากไกว่จือโกวไปซีเหอวาน โจรที่ต้องการหลีกเลี่ยงจะต้องอ้อมไปหลายสิบลี้!”
