ช่นเดียวกับจินเฟิงก่อนหน้านี้
“ไว้กลับไปค่อยคุยกัน”
บัณฑิตหนุ่มจับแขนของถังตงตงแล้วพานางกลับไปที่โรงเตี๊ยม
หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับการพบกับถังเสียวเป่ยแล้ว ถังตงตงก็โล่งใจอย่างสมบูรณ์
กวานเสี่ยวโหรววานให้รุ่นเหนียงพาถังตงตงกลับไปที่ห้องของนางเพื่อพักผ่อน จากนั้นนางก็หันกลับไปถามว่า “สามี อีกห้าวันจะถึงวันคัดเลือกฮวาขุย พวกเราจะรออยู่ที่นี่หรือ?”
“หากเราไม่รอแล้วจะทำอย่างไรได้?” จินเฟิงพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าก็เห็นสถานการณ์ของตงตงแล้ว นางไม่อยากกลับไปอย่างแน่นอนเว้นแต่ถังเสียวเป่ยจะถูกปล่อยตัวออกมาก่อน”
“ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น” กวานเสี่ยวโหรวเอ่ยถามต่อ “สามี วันพรุ่งนี้พวกเราไปดูข้ารับใช้ที่ตลาดนายหน้ากันดีหรือไม่?”
“ตอนนี้อย่าเพิ่งไปเลย” จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ตอนนี้เรายังไม่สามารถกลับไปได้ และหากเราซื้อตัวข้ารับใช้มาตอนนี้ก็ไม่มีที่อยู่อาศัยอยู่ดี ค่อยไปซื้อตัวตอนที่เราจะเดินทางกลับทีเดียวแล้วกัน”
“เอาเช่นนั้นก็ได้ ข้าฟังเจ้า”
“ว่าแต่ชิ่งมู่หลานไปไหนเสียแล้ว เหตุใดข้าไม่เห็นนางเลย”
ตั้งแต่จินเฟิงกลับมาจนถึงเวลามื้ออาหาร เขาก็รู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ ไป และตอนนี้ชายหนุ่มก็ตระหนักได้ว่าชิ่งมู่หลานไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย
จำนวนทหารหญิงก็ลดลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน
“มู่หลานบอกว่าครอบครัวของนางมีคนรู้จักที่อาศัยอยู่ในกวางเหยวียน ในตอนบ่ายหลังจากที่เจ้าออกไป นางก็ออกไปเช่นเดียวกัน นางบอกว
