ม อีกทั้งเขายังมีอาหารและเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งให้เด็ก ๆ นำกลับไปเลี้ยงคนชราที่บ้านด้วย
แต่สำหรับผู้ที่ต้องการโกงเขา จินเฟิงจะไม่ให้เงินแม้แต่เหรียญเดียว
เพราะบัณฑิตหนุ่มรู้ดีว่า ไม่ว่าเขาจะให้รางวัลเท่าไร เมื่อเขากลับไปผู้ดูแลคนนี้ก็คงจะนินทากันอยู่ดี
การจะตกรางวัลหรือไม่ตกรางวัลนั้น ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของผู้ให้ เมื่อเห็นว่าจินเฟิงไม่สนใจ ผู้ดูแลก็ได้แต่กัดฟันกรอดและจากไปอย่างทำอะไรไม่ถูก
ไม่นานก็มีคนเข้ามาอีกหลายคน จนที่นั่งเต็ม
เนื่องจากถังเสียวเป่ยเป็นหญิงสาวที่งดงามและได้รับความนิยม แม่เล้าที่หอวาโยวสันต์จึงจัดหญิงรับใช้สองคนไว้ในเรือนของนาง
เมื่อเห็นว่าโต๊ะเต็มแล้ว หญิงรับใช้ตัวน้อยก็เดินถือถาดที่มีกาน้ำชาและของว่างสองจานไปไว้แต่ละโต๊ะ
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงงานปาร์ตี้เล็ก ๆ ที่จัดขึ้นในชีวิตมัธยมปลายก่อนหน้านี้ มันเป็นแบบเดียวกัน ทุกคนมารวมตัวที่โต๊ะ กินเมล็ดแตงโม และดูการแสดงของเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ตรงกลาง
น่าเสียดายที่ไม่มีเมล็ดแตงโมในต้าคังและของว่างบนโต๊ะก็ธรรมดา จินเฟิงจึงได้แต่เทชาหนึ่งถ้วยแล้วจิบช้า ๆ ขณะที่รอให้ถังเสียวเป่ยออกมา
รอเพียงไม่นาน ประตูห้องที่ก่อด้วยอิฐก็ถูกเปิดจากด้านใน จากนั้นหญิงสาวในชุดสีน้ำทะเลก็ถือผีผา*[1]ออกมา
[1] ผีผา (琵琶) : เครื่องดนตรีประเภทพิณ มีสี่สาย
