่มีทางปล่อยนางออกมาง่าย ๆ แน่”
“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี?”
กวานเสี่ยวโหรวเหลือบมองถังตงตงที่กำลังก้มศีรษะลง ใบหน้าของนางซีดเซียวและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
จินเฟิงมองไปที่กวานเสี่ยวโหรว พลันความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในใจของเขา
“ข้าพอมีวิธี”
…
หลังจากฟังวิธีการของจินเฟิงแล้ว อารมณ์ของถังตงตงก็ดีขึ้นเป็นอย่างมาก พวกเขาพูดคุยกันในห้องตลอดทั้งเช้าและในที่สุดก็ยืนยันแผนการได้
“สามีนี่คือตั๋วเงินสองพันห้าร้อยตำลึงเงิน เจ้ารับไว้นะ”
กวานเสี่ยวโหรวหยิบตั๋วเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเงินเล็ก ๆ ของนาง นางนับจำนวนและเก็บเงินไว้ที่ตัวเองเล็กน้อย จากนั้นจึงมอบส่วนที่เหลือให้กับจินเฟิง
“ข้าจะเอาเงินมากมายไปทำอะไรกัน”
จินเฟิงยิ้มและหยิบตั๋วเงินร้อยตำลึงเงินออกมา “แค่นี้ก็ใช้ไม่หมดแล้ว”
“หากใช้ไม่หมดเจ้าก็ค่อยนำกลับมา แต่หากต้องการใช้มันแล้วไม่มีติดตัวไป สิ่งนี้จะไม่ทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวยัดตั๋วเงินในมือของสามีอย่างดื้อรั้น
“เอาเช่นนั้นก็ได้”
จินเฟิงไม่สามารถต่อต้านกวานเสี่ยวโหรวได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเก็บตั๋วเงินเอาไว้ตามที่นางบอก
หลังอาหารกลางวัน ชายหนุ่มเดินเข้าไปในตรอกเฟิงเยว่ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอวาโยวสันต์พร้อมกับเถี่ยฉุย
เมื่อเดินเข้าไปในตรอกเฟิงเยว่ จินเฟิงก็ได้กลิ่นเครื่องสำอางสตรี ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนล้วนเป็นบัณฑิตที่ถือพัด ไม่ก็พ่อค้าที่สวมทองคำและเงิน
แน่นอนว่าที่ทางเข้าห
