ือหากอีกฝ่ายตัดสินใจถอยกลับไป นั่นก็แปลว่าพวกเขามารอเก้อใช่หรือไม่?
“พวกเราซ่อนตัวได้ดีถึงขนาดนี้ เมื่อครู่พวกเขาคงยังไม่ทันสังเกตเห็น บางทีรออีกสักพักพวกจินเฟิงอาจจะมาก็ได้”
หัวหน้าโจรกล่าวต่อ “รออีกสักหนึ่งก้านธูป ถ้าพวกเขายังไม่มา เราก็จะเป็นฝ่ายบุกไปหาพวกเขา!”
“พี่ใหญ่ พวกเขาขี่ม้านะ เราจะตามทันได้อย่างไร?”
โจรคนหนึ่งถาม
“เจ้าคิดว่าเหตุใดข้าจึงเลือกมาโจมตีพวกเขาที่เฮยเฟิงหลิ่งเล่า?”
หัวหน้าโจรพูดอย่างภาคภูมิใจ “พวกเขาจะวิ่งไปที่ใดก็ตาม เราก็สามารถจับพวกเขาได้ทัน แม้ว่าเราจะงีบหลับแล้วตื่นมา เราก็ยังไล่ตามพวกเขาทัน!”
ถนนบนเฮยเฟิงหลิ่งเป็นถนนที่คดเคี้ยว จากจุดซุ่มโจมตีที่พวกโจรปักหลักในตอนนี้ หากต้องการลงไปด้านล่างมีระยะทางเพียงสามสิบจั้งเท่านั้น แต่พวกจินเฟิงต้องใช้เวลาขี่ม้าวนไปรอบ ๆ กว่าหนึ่งก้านธูปถึงจะลงไปได้
“พี่ใหญ่ พวกเรามีกำลังคนตั้งมากมาย แล้วยังต้องรอสิ่งใดอยู่หรือ? เหตุใดพวกเราไม่บุกลงไปและฆ่าพวกเขาให้ตายเสียเล่า?”
รองหัวหน้าโจรเบ่งกล้ามของเขาแล้วพูดอย่างอดไม่ไหว
“ผู้ติดตามจินเฟิงต้องเป็นผู้ที่มีฝีมือดีเป็นแน่ หากเราทำการต่อสู้ระยะประชิด สหายของเราอาจต้องล้มตายนับสิบชีวิต ชีวิตของพี่น้องของพวกเราไม่มีค่าอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้าโจรพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไหน ๆ ก็ต้องรอแล้ว เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมือธนูเถิด เหตุใดเราต้องเอาชีวิตพี่น้องเราไปเสี่ยงด้วย?”
“ข้า…”
รอ
