งหัวหน้าโจรก้มศีรษะลงและไม่กล้าเอ่ยตอบ
เมื่อโจรรอบ ๆ ได้ยินสิ่งที่พี่ใหญ่ของพวกเขาพูดก็รู้สึกอบอุ่นในใจและรู้สึกว่าได้พบเจ้านายที่ดีแล้ว
เมื่อเห็นว่าการเอาชนะใจผู้คนบรรลุผลแล้ว หัวหน้าโจรจึงกล่าวต่อ “สหาย ทุกคนตั้งสติให้ดี ขอแค่วันนี้จินเฟิงพ่ายแพ้ วันพรุ่งนี้ข้าจะให้ทุกคนได้ไปจรรโลงใจที่หอนางโลมและฉลองอย่างเต็มที่สามวันสามคืน!”
“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล เมื่อจินเฟิงเดินทางมาถึงเฮยเฟิงหลิ่ง ก็อย่าได้คิดว่าจะมีชีวิตรอดออกไป!”
“ม้าที่หน่วยสอดแนมขี่มาเมื่อครู่นั้นแข็งแกร่งมากและสามารถวิ่งได้เร็วยิ่งนัก หากเราจับพวกเขาได้ ข้าคงต้องขอลองขี่ดูสักครั้ง!”
“อีกทั้งเขายังมีดาบยาวห้อยอยู่ที่เอวด้วย ข้าได้ยินมาว่ามันคมมากจนสามารถตัดเหล็กได้ราวกับตัดดินเหนียวเชียวล่ะ!”
“เช่นนั้น หน้าไม้ของพวกมันก็เป็นของข้าแล้วกัน!”
…
พวกโจรคุยกันอย่างมีชีวิตชีวาโดยไม่รู้เลยว่าโหวจื่ออยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว โหวจื่อหมอบอยู่บนที่สูงและพรางตัวเองเอาไว้พร้อมกับนับจำนวนพวกโจรทีละคน
“หนึ่ง สอง สาม…”
ใบหน้าของโหวจื่อเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนับแล้ว เขาก็ถอยกลับไปอย่างเงียบ ๆ
ตั้งแต่ต้นจนจบ พวกโจรไม่รู้ว่าที่ตั้งของพวกเขาถูกโหวจื่อค้นพบแล้ว…
ไม่นานหลังจากที่โหวจื่อจากไป หัวหน้าโจรก็อดใจรอไม่ไหวจึงเรียกลูกน้องของเขามาเพื่อสั่งการ “ล่ายจื่อ เจ้าวิ่งเร็ว เจ้าไปดูทีว่าเหตุใดพวกเขาจึงยังไม่มาอีก หากพวกนั้นหนีไปแล้ว เจ้าก
