สหายไม่กี่คนของจินเฟิง จินเฟิงจะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปได้อย่างไร
“อย่าลำบากอาเหมยเลย เมื่อคืนเจ้าบังคับให้อาเหมยเผากระดาษเบิกทางสู่สวรรค์ ขนาดอาเหมยไม่ยินยอม เจ้าก็ยังยืนกรานให้นางทำ จำไม่ได้รึ?”
จินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มทะเล้น “อาเหมยผู้น่าสงสาร ใบหน้าของนางซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว อีกทั้ง…”
“ท่านอาจารย์ ๆ ๆ ๆ ข้าขอร้องล่ะ! ช่วยลืมเรื่องเมื่อวานไปที”
ชิ่งมู่หลานประสานมือของนางเข้าด้วยกันและโค้งคำนับให้ชายหนุ่ม “ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด”
“หลังจากนี้เจ้าจะไม่ดื่มจนขาดสติอีกแล้วใช่หรือไม่?”
จินเฟิงถาม
“ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว!”
ชิ่งมู่หลานโบกมืออย่างรวดเร็ว “ข้าจะดื่มตามที่เจ้าแนะนำ เจ้าให้ข้าดื่มแค่ไหน ข้าก็จะดื่มแค่นั้น!”
“รุ่นเหนียง เมื่อคืนที่ข้าให้เจ้าทำซวนทัง*[1] แก้อาการเมา เจ้าทำเรียบร้อยแล้วหรือยัง?!”
จินเฟิงตะโกนไปทางห้องครัว “หากเจ้าต้มเสร็จแล้วก็ยกออกมาให้ชิ่งมู่หลานและเถี่ยฉุยคนละถ้วยเถิด”
“ได้เลย!”
รุ่นเหนียงยกซวนทังออกมาสองถ้วย
ชิ่งมู่หลานและเถี่ยฉุยดื่มกันไปคนละจอก จากนั้นอาการปวดหัวของพวกเขาก็บรรเทาลงในที่สุด
“ซวนทังนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ดื่มแล้วช่วยบรรเทาอาการปวดหัวได้ดียิ่งนัก”
ชิ่งมู่หลานวางถ้วยดินเผาลงแล้วจ้องไปที่รุ่นเหนียง “รุ่นเหนียง ข้านั้นปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนพี่น้องมาโดยตลอด แต่เจ้ามีซวนทังที่ช่วยแก้อาการเมาค้างเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่รีบนำออกมาเล่า?!”
ที่ชิ่
