ชิ่งมู่หลานให้หยุด
“มีเรื่องอะไรอีก?”
ชิ่งมู่หลานหันกลับมาถาม
“ดาบไร้คมที่หม่านชางทำใกล้จะเสร็จแล้ว เจ้าไปดูมันกับข้าหน่อย หากไม่มีปัญหาอะไร อีกวันสองวันพวกเจ้าก็สามารถนำไปฝึกฝนได้”
“ยอดไปเลย! ไปดูกันเถิด!”
ชิ่งมู่หลานตั้งตารอคอยการฝึกเสมือนจริงมานานแล้ว
น่าเสียดายที่โรงหลอมเหล็กเป็นพื้นที่ต้องห้ามในซีเหอวาน หากไม่มีจินเฟิงหรือหม่านชางพาเข้าไป นางก็ไม่สามารถเข้าไปที่แห่งนั้นได้
นางทำได้แค่ช่วงชิงช่วงเวลาพักกินข้าวไปเร่งรัดหม่านชางเท่านั้น
ต่อมาหม่านชางเริ่มหมดความอดทนเพราะแรงกระตุ้น เขาจึงพยายามเลี่ยงทหารหญิง เวลากินข้าวเขาก็จะรอทหารหญิงกินเสร็จก่อนแล้วค่อยไป
จนถึงตอนนี้ ชิ่งมู่หลานก็ยังไม่ทราบความคืบหน้า
“เสี่ยวโหรว ข้าฝากโจวจิ่นด้วย”
จินเฟิงกำชับและพาชิ่งมู่หลานออกไป
“สามี เจ้าไม่ต้องห่วง”
กวานเสี่ยวโหรวยิ้มและไปส่งจินเฟิงที่ประตู
หม่านชางที่อยู่ในโรงหลอมเหล็กยุ่งอยู่กับงานจนเหงื่อออกท่วมตัว เมื่อเขาเห็นจินเฟิงและชิ่งมู่หลานเข้ามา ก็หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่อย่างรวดเร็ว พร้อมปาดเหงื่อออกแล้วเดินเข้าไปหา
“นี่น่ะหรือโรงหลอมเหล็ก ดูเหมือนไม่มีอะไรเลยนอกเสียจากเตาหลอมขนาดใหญ่”
ชิ่งมู่หลานมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัยใครรู้
“อย่าดูถูกเตานี่เลย แม้ว่าเจ้าจะให้เงินข้าหนึ่งหมื่นตำลึงเงิน ข้าก็ไม่ขายมันเด็ดขาด”
จินเฟิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ดาบทมิฬที่ห้อยอยู่บนเอวของเจ้า ทั่วต้าคังนั้นมีแค่เตาของข้าที
