ากกวานเจียวาน ที่เหลืออีกห้าคนเขาไม่รู้จัก
“พวกนางเหล่านี้เต็มใจที่จะเข้าร่วมกลุ่มหมอทหาร ฝากท่านอาจารย์ด้วย”
ชิ่งมู่หลานส่งมอบคนของตนให้จินเฟิง แล้วเข้าไปในครัวเพื่อตามหารุ่นเหนียง
“พวกเจ้ากินอะไรมาหรือยัง” จินเฟิงถาม
“พวกข้ากินแล้ว” หญิงสาวทั้งแปดคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง
“กินเสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ”
จินเฟิงพาหญิงสาวแปดคนไปที่ลานนวดข้าวที่ทางเข้าหมู่บ้าน
หลิวเถี่ยและกองกำลังคุ้มกันของเขาได้สร้างเพิงมุงจากเล็ก ๆ หลายสิบหลังไว้ทั่วลานนวดข้าว
กระท่อมนี้ถูกสร้างขึ้นอย่างหยาบ ๆ ไม่มีแม้แต่หลังคา มีเพียงเสาสี่ต้นที่ล้อมรอบด้วยเสื่อฟางเท่านั้น
อีกทั้งพื้นที่ยังเล็กมาก โดยมีขนาดไม่ถึงสองผิงด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นจินเฟิง หลิวเถี่ยก็รีบวิ่งมาหา “จินเฟิง กระท่อมสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าดูแล้วเป็นอย่างไร ใช้ได้หรือไม่?”
“อย่างไรเสียก็ใช้งานเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ขอแค่มันไม่พังทลายลงมาก็พอ”
จินเฟิงถามอย่างสบาย ๆ “ศพพร้อมหรือยัง?”
“โชคดีที่เจ้าบอกข้าตั้งแต่เนิ่น ๆ ศพของพวกโจรเหยียโก่วพัวจึงยังไม่ถูกฝัง ข้าไปนำศพมาก่อนสิบกว่าศพ ไม่เช่นนั้นคงหายากแน่”
หลิวเถี่ยดึงเสื่อฟางออกมาลวก ๆ
มีศพที่ดูน่ากลัวนอนอยู่บนพื้นกระท่อมขนาดเล็ก ๆ
โดยมีกองฟางตั้งไว้ข้าง ๆ ศพเหล่านั้น
“ในเมื่อพวกเจ้าสมัครใจอยากเป็นหมอทหาร นี่คือการทดสอบครั้งแรก”
จินเฟิงชี้ไปที่กระท่อมและพูดกับหญิงสาวทั้งแปดว่า “ทุกคนจะแยกย้ายกันเข้าไปในแ
