ต่ละกระท่อม นอกจากไปเข้าห้องน้ำ พวกเจ้าห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด หากพวกเจ้าสามารถผ่านพ้นการค้างคืนกับศพไปได้ จะถือว่าผ่านการทดสอบ!”
“อะไรนะ?!”
การแสดงออกของหญิงสาวเจ็ดในแปดคนเปลี่ยนไป
กระท่อมเหล่านั้นมีขนาดเล็กมาก อีกทั้งแค่ศพก็กินพื้นที่ไปกว่าครึ่งแล้ว หากพวกนางต้องการที่จะพักผ่อนก็ทำได้แค่นอนลงข้างศพเท่านั้น
และนี่ก็ไม่ใช่ศพธรรมดา แต่เป็นศพโจรที่ถูกทุบตีจนตาย และสภาพศพของแต่ละคนก็เหวอะหวะน่ากลัว
หากอยู่กับสภาพศพเช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งคืน แค่หนึ่งชั่วยาม ไม่สิ แค่ครึ่งชั่วยามก็ทรมานแล้ว
มีเพียงสตรีคนหนึ่งนามว่าโจวจิ่นที่ยืนอยู่ฝั่งริมสุดเท่านั้นที่ไม่แสดงความกลัวใด ๆ แต่กลับมีความอยากรู้อยากเห็นฉายชัดผ่านดวงตาของนาง
“หากพวกเจ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน แค่ไปหาชิ่งมู่หลานแล้วเข้าร่วมกองทัพสตรีอีกครั้ง อย่ารอจนถึงกลางดึกที่พวกเจ้าทนไม่ไหวแล้วร้องไห้ตะโกนหนีไป เช่นนั้นมันทำให้ข้าเสียเวลาเปล่า”
จินเฟิงกล่าวต่อ “ข้าจะกลับไปดื่มน้ำสักเดี๋ยว เมื่อข้ากลับมา พวกเจ้าต้องตัดสินใจให้เรียบร้อย”
หลังจากพูดเสร็จจินเฟิงก็จากไป
เมื่อเขากลับมาที่ลานนวดข้าวอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าหญิงสาวทั้งแปดคนยังคงยืนอยู่ที่เดิม
“เป็นอย่างไร พวกเจ้าคิดกันดีแล้วหรือยัง?”
จินเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม
“ข้ายินดี!”
โจวจิ่นเดินออกมาเป็นคนแรก
บิดาของนางเคยเป็นคนแบกศพ นางเห็นศพมาตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นนางจึงมีอาการหวาดกลัวน้อยกว่าคนอ
