ทำนาบนหลังคน
บางทีการทำเช่นนั้นอาจดูโง่เขลา แต่จินเฟิงก็ตัดสินใจที่จะทำตามหัวใจของเขา
“จินเฟิง เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้แล้ว ข้าก็จะคอยอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเจ้า”
หลิวเถี่ยเช็ดหางตาของเขา พร้อมทุบหน้าอกด้วยความมุ่งมั่น
“ข้าเองก็ด้วย!”
บุรุษคนอื่น ๆ ก็ทำตามอย่างหลิวเถี่ย และบางคนถึงกับยกมือสาบาน
จินเฟิงไม่สนใจว่าจะมีกี่คนที่จริงใจและจะมีกี่คนที่ทำตามกระแสเท่านั้น
เมื่อเห็นว่ามีเกวียนหลายเล่มที่มีข้าวของกองอยู่มากมาย อาทิเช่น วอวอโถว*[1] และฟักทอง เขาจึงถามด้วยรอยยิ้ม “สิ่งนี้คืออะไร?”
ผู้คนมากกว่าครึ่งหนึ่งในหมู่บ้านซีเหอวานและกวานเจียวานกินข้าวในโรงอาหารของโรงงานสิ่งทอ และมักจะนำอาหารกลับไปให้เด็กเล็กและคนชราที่บ้าน มีเพียงไม่กี่คนที่ยังกินวอวอโถว และหลิวเถี่ยก็ไม่น่าจะนำสิ่งนี้กลับมาจากตัวอำเภอ
“นี่เป็นความดีความชอบที่เจ้าทำไว้นะ จินเฟิง”
หลิวเถี่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “ข่าวที่เราฆ่าโจรในเขาเถี่ยกว้านแพร่กระจายไปทั่วเมือง เมื่อเราผ่านหมู่บ้านอื่น ทุกคนก็เอาของขึ้นเกวียนของเรา พวกเขาขอบใจที่เราฆ่าพวกโจรให้ เสบียงเหล่านี้น่าจะอยู่ได้นานถึงสองปีเชียวล่ะ”
“ไม่เพียงแต่หมู่บ้านโดยรอบเท่านั้น แต่นายอำเภอยังติดประกาศที่ประตูเมืองด้วย ตอนนี้ไม่ว่าใครพบเห็นบุรุษจากซีเหอวาน มีใครบ้างที่จะไม่ยกนิ้วให้”
“ใช่ วันนี้ข้าไปกินข้าวมา เมื่อเจ้าของร้านได้ยินว่าเรามาจากซีเหอวาน เขาก็ตักน้ำต้มเนื้อให้มากกว่าปกติ
