ราษฎรไม่ควรต่อสู้กับเจ้าหน้าที่
มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
เมื่อถึงเวลาต้องสู้กันในศาลจริง ๆ หากโจวซือเหยียเพียงแค่ระบุว่าพวกหลิวเจียงเป็นผู้ลี้ภัย ไม่เพียงแต่จินเฟิงจะไม่สามารถรับรางวัลจากการสังหารพวกโจรได้เท่านั้น แต่เขาอาจมีความผิดฐานฆ่าผู้ลี้ภัยอีกด้วย
อย่างเลวร้ายเขาอาจถูกตัดสินโทษเนรเทศ และอย่างเลวร้ายที่สุดเขาจะถูกประหารทันที
“เห็นแก่ท่านโหว ข้าจะไม่ทำให้เจ้าอับอาย ข้าแค่ต้องการของที่เจ้าปล้นมาจากเขาเถี่ยกว้าน และขอให้เจ้าทำตามความปราถนาของข้า คือจ่ายค่าชดเชยมาอีกห้าพันตำลึงเงิน…”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ โจวซือเหยียก็ตบหัวของเขาทันที “ดูสมองของข้าสิ ข้าจะลืมไนปั่นด้ายและเขาเถี่ยกว้านไปได้อย่างไร แต่ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องนี้ คงจะดีถ้าเจ้ายกมันให้ข้าด้วย”
“ท่านอาจารย์จินฟังให้ดีนะ ส่งมอบของที่ปล้นมาได้พร้อมค่าชดเชย จากนั้นก็ถอนกำลังคนของเจ้าออกจากภูเขาเถี่ยกว้าน ปล่อยหลิวเจียงออกมา ส่งมอบไนปั่นด้ายให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไปเพราะเห็นแก่หน้าท่านโหว นอกจากนี้ ข้าจะไม่ถือโทษเจ้าที่ก่ออาชญากรรม สรรหาผู้คนที่แข็งแกร่งเข้ามาเป็นกองกำลังของตัวเอง หากตกลงกันเช่นนี้ ท่านอาจารย์คิดเห็นอย่างไร?”
โจวซือเหยียพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าเห็นแก่หน้าเจ้าหรอกนะจึงเรียกเจ้าว่าท่านอาจารย์ตลอด หากข้าไม่เห็นแก่หน้าเจ้า ข้าคงบดขยี้เจ้าด้วยมือราวกับเจ้าเป็นมดตัวเล็ก ๆ ไปแล้ว! นี่เป็นโอกาส
