ับไล่ชิ่งมู่หลานและอาเหมยออกไป จินเฟิงกลับเชิญพวกนางให้นั่งลง
โจวซือเหยียยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า “ท่านอาจารย์จินเป็นคนตรงไปตรงมาทั้งคำพูดและการกระทำ ดังนั้นข้าจะไม่พูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา และจะพูดในสิ่งที่ข้าอยากจะพูด”
“ว่ามา!”
จินเฟิงเอนกายบนเก้าอี้หวายและพูดอย่างไม่เป็นทางการนัก
“ในเมื่อท่านอาจารย์จินรู้ว่าข้าอยู่เบื้องหลังโจรเขาเถี่ยกว้าน เจ้าก็ควรบอกกล่าวข้าก่อนที่จะลงมือมิใช่หรือ?”
โจวซือเหยียเข้ามาใกล้และพูดว่า “เพราะนี่คือกฎ”
“รบกวนโจวซือเหยียอธิบายให้ชัดเจนได้หรือไม่ พวกโจรมาบุกรุกข้าถึงถิ่นและคิดจะทำร้ายข้า จะให้ข้าเอาเวลาจากไหนไปบอกกล่าวท่านหรือ หรือจะให้ข้าไปเข้าฝันเพื่อชี้แจงเหตุผลหลังจากข้าตาย?”
จินเฟิงเหลือบมองโจวซือเหยียราวกับอีกฝ่ายคือบุรุษงี่เง่าคนหนึ่ง
“เอาล่ะ แม้ว่าเจ้าจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฆ่าโจร แต่ข้าก็เสียหยาดเหงื่อในการชุบเลี้ยงพวกเขาไปไม่น้อย ท่านอาจารย์ก็ควรชดเชยให้ข้าสิ!”
โจวซือเหยียกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ต้องการอะไรมาก แต่เจ้าไม่ได้บอกหรอกหรือว่าได้เงินมาหนึ่งหมื่นตำลึงเงินและยังมีธัญพืชอีกหลายร้อยเกวียนจากเขาเถี่ยกว้าน? ท่านแค่คืนสิ่งเหล่านี้ให้ข้าและชดใช้ข้าอีก ห้าพันตำลึงเงินก็พอ แล้วเรื่องนี้จะถือว่าจบ ในอนาคตเราก็จะได้เป็นสหายที่ดีต่อกัน…”
[1] ฉางผาว (长袍) : ชุดคลุมตัวยาวของผู้ชายสมัยโบราณ
