บทที่ 144 หลั่งน้ำตา
“พวกนางข้าไม่สนหรอก”
ชิ่งมู่หลานชี้ไปที่ภรรยาและลูก ๆ ของผู้นำคนอื่น ๆ แล้วชี้ไปทางหญิงที่ถูกมัดไว้กับเสา “แต่หญิงชั่วร้ายผู้นี้ได้ทรมานหญิงสาวไว้มาก ไม่รู้ว่ามีคนกี่คนตายไปเพราะนาง! ท่านอาจารย์ ให้ข้าจัดการนางได้หรือไม่?”
เมื่อครู่นางได้พูดคุยกับ ‘ม้าเนื้อ’ และผู้ที่ถูกพาดพิงบ่อยที่สุดก็คือนางผู้นี้
การทรมานในทางที่ผิดทุกรูปแบบที่ได้ฟังมาจากคำบอกเล่าทำให้ชิ่งมู่หลานขนลุกไปทั้งตัว
“จัดการตามที่เจ้าเห็นสมควรแล้วกัน”
จินเฟิงรู้ว่าภรรยาของหลิวเจียงสมควรชดใช้ความผิดของนาง เมื่อเขาเห็นความโกรธในดวงตาของชิ่งมู่หลาน เขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย
“ไปนำตัวนางมา แล้วตามข้ามาทางนี้!”
ชิ่งมู่หลานพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ทหารผ่านศึกที่รับผิดชอบมองไปที่จินเฟิง เมื่อเขาเห็นจินเฟิงพยักหน้า เขาก็ปลดหญิงผู้นั้นออกจากเสาแล้วลากนางตามชิ่งมู่หลานไป
จินเฟิงไม่รู้ว่าสุดท้ายจะเกิดอะไรขึ้นกับหญิงคนนั้น แต่แน่นอนว่าตอนจบของนางคงไม่สวยนัก
“พี่เหลียง ข้าเห็นเกวียนอยู่ตรงนั้น ให้ทุกคนเก็บของมีค่าที่ได้มาลงเกวียนให้หมด”
ผลประโยชน์ครั้งยิ่งใหญ่นี้ ไม่ต้องพูดถึงน้ำหนักของธัญพืช แค่เหรียญทองแดงจำนวนมากมายสิบกว่ากระสอบก็มีน้ำหนักรวมหลายพันจิน ทุกสิ่งต้องถูกขนขึ้นเกวียนแล้วลากกลับไป
“ได้”
จางเหลียงตอบรับและพาคนไปขนของขึ้นเกวียน
“เหล่าเจิ้ง เจ้าแบ่งกำลังออกเป็นสองหมู่ หมู่หนึ่งจะส่งกลุ่มภรรยาของผู้นำโจร รว
