มไปถึงลูก ๆ และหญิงที่เป็นแม่ครัวไปที่เขาเมาเมา ส่วนหมู่ที่เหลือจะคอยดูแลสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะยุ้งฉาง อย่าให้เกิดปัญหาใด ๆ ขึ้นเด็ดขาด”
จินเฟิงมองไปที่เจิ้งฟางอีกครั้ง
แม้ว่าภรรยาของผู้นำโจรส่วนใหญ่จะถูกซื้อมา แต่จิตใจของผู้คนก็มิอาจคาดเดาได้ และจินเฟิงก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าพวกนางจะรู้สึกขอบคุณพวกโจรหรือไม่หลังจากที่พวกนางได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี
กรณีนี้อาจเกิดขึ้นได้เช่นกัน
จินเฟิงเคยเห็นกรณีคล้าย ๆ กันตอนที่เขาอยู่มหาลัยในชีวิตที่แล้ว หญิงสาวที่ถูกลักพาตัวไปเป็นตัวประกัน ตอนแรกก็เกลียดผู้ลักพาตัว แต่ต่อมาเมื่อผู้ลักพาตัวถูกจับได้ ตัวประกันกลับพูดสิ่งดี ๆ และแก้ตัวแทนผู้ที่ลักพาตัวเธอไปเสียอย่างนั้น
นี่คือความเจ็บป่วยทางจิตใจที่เรียกว่าสตอกโฮล์มซินโดรม*[1]
ไม่ต้องพูดถึงศตวรรษที่ 21 ที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม แต่ความปรารถนาในชีวิตของสตรีในต้าคังนี้หลายคนขอแค่มีข้าวพอกินให้อยู่รอดได้ก็เท่านั้น ความเป็นไปได้ที่เธอจะป่วยเป็นโรคนี้มีสูงมาก
เขาเถี่ยกว้านนั้นง่ายต่อการป้องกันและโจมตียาก อีกทั้งยังเก็บอาหารได้เป็นจำนวนมากอีกด้วย จินเฟิงกำลังวางแผนที่จะสร้างสถานที่แห่งนี้ให้เป็นป้อมปราการดังนั้นจึงปลอดภัยกว่าที่จะส่งคนที่เกี่ยวข้องเหล่านี้ไปยังเขาเมาเมาให้หมด
“ได้ ข้าจะจัดการทันที”
เจิ้งฟางก็รับคำสั่งและจากไปเช่นกัน
“ฟางเหลย เจ้าพาคนไปค้นหารอบ ๆ อีกครั้ง หากเจ้าเจอขอ
