งมีค่าอะไรก็ให้แจกจ่ายกับสหายได้เลย”
จินเฟิงมองไปที่ฟางเหลยอีกครั้ง
“ข้าขอบคุณท่านอาจารย์”
ฟางเหลยและทหารผ่านศึกที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ยกยิ้มด้วยความยินดี
เพราะเมื่อครู่พวกเขามัวแต่ค้นพาผู้คน แต่ไม่มีเวลาค้นหาสิ่งของมีค่าต่าง ๆ
พวกเขาทุกคนรู้อยู่ในใจว่าหากไม่มีจินเฟิง พวกเขาคงไม่สามารถทำลายโจรเขาเถี่ยกว้านได้ จินเฟิงเลี้ยงดูและทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่รอดต่อไป
แม้ว่าทหารผ่านศึกจะโลภในความมั่งคั่งของหลิวเจียง แต่ก็ไม่มีใครกล้าคิดไม่ซื่อกับเรื่องนี้
นี่เป็นกฎในกองทัพเช่นกัน หากสามารถเข้ายึดครองเมืองได้ ความมั่งคั่งในจวนของเจ้าเมืองจะตกเป็นของแม่ทัพที่เป็นผู้นำกองกำลัง และคงจะดีหากทหารชั้นประทวนที่ติดตามเขาจะได้รับผลประโยชน์ไปด้วย
แม่ทัพบางคนโลภในโชคลาภ และจะไม่ทิ้งอะไรไว้ให้กับทหารของตนเลย
ทว่าจินเฟิงตกลงที่จะแจกจ่ายความมั่งคั่งให้กับทหารผ่านศึก ซึ่งเป็นการกระทำอันมีน้ำใจซึ่งหาได้ยากในหมู่ผู้ที่เป็นหัวหน้า
เมื่อทหารผ่านศึกค้นบ้านเล็ก ๆ หมดแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายโมง และพวกเขาจะต้องเดินทางตอนกลางคืนเพื่อลากเกวียนกลับไปที่ซีเหอวาน
ยังมีโจรที่มีอำนาจอีกหลายกลุ่มในอำเภอจินชวน และสมบัติของเขาเถี่ยกว้านในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้โจรเหล่านี้ตาลุกวาว
ตอนนี้จางปู่โถวรู้เรื่องโจรเขาเถี่ยกว้านแล้ว โจรกลุ่มอื่น ๆ ก็น่าจะรู้เช่นกัน
แม้ว่าจินเฟิงจะไม่กลัวการปล้นของพวกเขา แต่เขาก็ไม่ต้
