รับประทานอาหาร หญิงสาวคนหนึ่งก็เริ่มสะอื้น น้ำตาของนางหยดลงในถ้วยข้าว
สตรีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดูเหมือนว่าจะมีอารมณ์ร่วมไปด้วย จากนั้นพวกนางทุกคนก็เริ่มร้องไห้
เสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อย ๆ หญิงสาวบางคนถึงกับหยุดกินและนั่งร้องไห้กับพื้น
จินเฟิงและพวกของกวานเสี่ยวโหรวกำลังกินข้าวอยู่ในลานบ้านของหลิวเจียง เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงร้องไห้ก็เลยรีบออกมา
“ฟางเหลย เกิดอะไรขึ้น?”
ชิ่งมู่หลานตะโกนตอบ “ข้าเพิ่งเดินเข้ามานะ พวกเจ้าคงไม่คิดว่าข้าเป็นคนรังแกพวกนางหรอกใช่หรือไม่? ใครเป็นคนทำ? บอกข้ามาเดี๋ยวนี้!”
กวานเสี่ยวโหรวและถังตงตงก็แสดงออกว่าทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
พวกนางปลอบหญิงสาวเหล่านี้ตลอดทั้งบ่ายก่อนที่จะจัดการคลายความกังวลของทุกคน จนสุดท้ายหญิงสาวเหล่านั้นก็ยอมออกจากบ้านไม้ที่พวกนางอาศัย แต่เมื่อพวกนางเริ่มกินอาหาร พวกนางกลับหลั่งน้ำตาเสียได้
[1] สตอกโฮล์มซินโดรม : เป็นคำอธิบายอาการอย่างหนึ่งที่ตัวประกันเกิดความสัมพันธ์ทางใจกับผู้ลักพาตัวในระหว่างการถูกกักขัง เกิดมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนที่เป็นคนร้ายหลังจากต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันระยะหนึ่ง และอาจจะลงเอยด้วยการแสดงอาการปกป้องคนร้ายหรือยอมเป็นพวกเดียวกัน
