ละทหารหญิงหลายคนอยู่ในบ้านไม้เป็นเวลานาน อาจเป็นเพราะพวกนางเป็นผู้หญิงด้วยกันจึงค่อย ๆ ลดความระมัดระวังลง
“แน่นอน ไม่เช่นนั้น หลังจากหุงข้าวหลายสิบหม้อแล้ว พวกข้ามีกันไม่กี่สิบคนจะกินหมดได้อย่างไร?”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวว่า “สามีสัญญากับข้าแล้วว่าจะให้งานพวกเจ้าทำ นับจากนี้ไปพวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกต่อไป และไม่ต้องเบียดเสียดกันในบ้านหลังเล็ก ๆ นี้อีก กระท่อมเหล่านั้นพวกเจ้าอยากจะอยู่ห้องไหนก็ตามสบาย”
“ไป อาหารเย็นพร้อมแล้ว ไปกินข้าวกัน!”
ถังตงตงดึงหญิงสาวคนหนึ่งเข้าไปในลานโล่ง
ทหารปลดประจำการเป็นผู้ลงมือทำอาหารในวันนี้ เขาส่งยิ้มให้หญิงสาว พร้อมกับหยิบถ้วยใบใหญ่แล้วใส่ข้าวครึ่งชามจากนั้นก็เทเนื้อตุ๋นลงไปสองทัพพี
“จะกินที่นี่ หรือว่าจะนำกลับไปกินที่อื่น?”
ถังตงตงหยิบถ้วยข้าวแล้วส่งให้หญิงสาว
หญิงสาวกลืนน้ำลาย คว้าถ้วยข้าวมาจากมือของถังตงตงและวิ่งกลับไปทันที
บางทีด้วยหลังจากเห็นความสำเร็จของหญิงสาวคนนี้ สักพักจึงมีหญิงสาวอีกสองคนเดินเลาะกำแพงตามมา
จากนั้นก็มีหญิงอีกสาม สี่… กลุ่มสตรีต่างก็ทยอยกันมาไม่ขาดสาย
ในที่สุดแม้กระทั่ง ‘ม้าเนื้อ’ กลุ่มล่าสุดที่หมดอาลัยตายอยากในโชคชะตาก็มาเช่นกัน
หลังจากพบว่าทหารผ่านศึกเหล่านี้แตกต่างจากพวกโจรจริง ๆ ในที่สุดกลุ่มหญิงสาวก็รู้สึกโล่งใจและไม่ถือถ้วยกลับไปที่กระท่อมอีกต่อไป ในทางกลับกัน พวกนางนั่งยอง ๆ เป็นกลุ่มทางฝั่งตะวันตกของลานโล่ง
ขณะ
