บทที่ 108 ปรับเปลี่ยนทัศนคติ
เมื่อได้ยินดังนั้นจินเฟิงก็เป็นทุกข์เช่นกัน แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า “ในอนาคตไม่ต้องให้เด็ก ๆ มาที่นี่อีก”
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้ายอมรับ พลางคิดในใจว่าจะช่วยเด็กทั้งสองคนนี้อย่างไรดี แต่แล้วจินเฟิงก็เอ่ยต่อ
“พวกเขาทั้งคู่ยังเด็กเกินไป ที่นี่เต็มไปด้วยอิฐและของอื่น ๆ ที่ไม่ปลอดภัยสำหรับเด็ก”
จินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ให้พวกเขาไปที่โรงงานปั่นด้ายเพื่อช่วยจัดการกับด้ายป่านและให้ค่าตอบแทนวันละครึ่งเหรียญทองแดง เด็กคนอื่น ๆ ที่อายุต่ำกว่าสิบสามก็ควรอยู่ให้ห่างจากที่นี่เช่นกัน หากไม่มีผู้ใหญ่ในครอบครัวที่ทำเงินได้ ก็ให้พวกเขาทั้งหมดไปที่โรงงานปั่นด้าย คัดเด็กหญิงสักสองสามคนไปหารุ่นเหนียงเพื่อช่วยหยิบจับในครัวทำอาหาร ส่วนเด็กหญิงคนอื่นพร้อมเด็กชายก็ให้ไปช่วยจัดระเบียบด้ายป่าน”
ในความเป็นจริง โรงงานไม่ต้องการเด็กจำนวนมากสำหรับการจัดเรียงด้ายป่าน แต่จินเฟิงทนไม่ได้ที่จะเห็นเด็ก ๆ อดอยาก
ถ้าหากเขาไม่มีหนทางมันก็อีกเรื่องหนึ่ง หากเขามองไม่เห็นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่นี่เขารู้ทุกอย่างชัดเจนอีกทั้งยังมีความสามารถในการดูแลเด็ก ๆ ได้ จินเฟิงจะปล่อยไปเฉย ๆ ได้อย่างไร
ข้าวถ้วยเดียวในวันนั้นเปรียบเสมือนพรของพระเจ้าที่ให้โอกาสจินเฟิงผู้นี้ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
“เสี่ยวเฟิง ข้าขอบใจเจ้ามาก นี่นับว่าเป็นบุญอย่างยิ่งจริง ๆ”
หัวหน้าหมู่บ้านคำนับจิน
