บทที่ 101 ยิ่งห่างไกล ยิ่งโหยหา
หลังจากจินเฟิงล้างมือเสร็จ รุ่นเหนียงก็นำกับข้าวขึ้นโต๊ะ
จินเฟิงมุ่งมั่นอยากกลับบ้านมาตั้งแต่แรก เขาเดินทางมาทั้งวันและยังไม่ได้กินอะไรมากนัก ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลที่จะหยิบชามบะหมี่ขึ้นมากินอย่างหิวโหย
เขากินบะหมี่เข้าไปถึงสองชามก่อนที่จะวางตะเกียบลง
รุ่นเหนียงหยิบชามและตะเกียบออกไป จากนั้นคนงานหญิงกะกลางคืนก็ทยอยมาถึงทีละคน ๆ
ทำให้ลานบ้านเล็ก ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
มีหลายคนที่เข้ามาสอบถามเรื่องที่จินเฟิงเดินทางไปยังสนามรบ
หลังจากกินอิ่มแล้ว จินเฟิงก็อยากจะทำเรื่องอื่นต่อ เขามองไปที่กวานเสี่ยวโหรวซึ่งดูมีน้ำมีนวลขึ้นเรื่อย ๆ ชายหนุ่มจะมีกะจิตกะใจพูดคุยกับสตรีสูงวัยคนอื่น ๆ ได้อย่างไร
พวกนางล้วนแต่พูดคุยสอบถามเรื่องไร้สาระ
“พวกเจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง จินเฟิงคงมีเรื่องราวมากมายที่อยากจะพูดคุยกับเสี่ยวโหรวฟังเพราะพวกเขาไม่ได้เจอกันนาน พวกเจ้ามัวมาทำอะไรอยู่ที่นี่ ไม่มีงานมีการทำอย่างนั้นหรือ?”
ซานเสิ่นจือเพิ่งมาถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทันทีที่นางเข้ามาในลานบ้าน นางก็เอ่ยตำหนิสตรีเหล่านั้นจนคนที่เหลือรีบแยกย้ายกันไปทำงาน
“ไอหยา ข้าลืมเรื่องนี้ไปสนิท มิน่าจินเฟิงจึงดูไม่ค่อยเต็มใจที่จะพูดคุยกับพวกข้า!”
“ครั้งก่อนสามีของข้าไปทำงานที่จวนว่าการอำเภอครึ่งเดือน หลังจากที่เขากลับมา เขาก็รังแกข้าทั้งคืน จินเฟิง เสี่ยวโหรวบอบบางมาก อย่างไรเจ้าก็ทะนุถนอมนางหน่อยเ
