ล่า”
“ไป ๆๆๆ แยกย้ายกันไปทำงานเถิด”
คำพูดของท่านป้าและพี่สะใภ้เหล่านี้โจ่งแจ้งกว่าครั้งก่อนเสียอีก กวานเสี่ยวโหรวได้ยินดังนั้นก็เขินอายเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้น
ถังตงตงเหลือบมองพวกเขาสองคนอย่างรู้ความ จากนั้นนางก็พาเสี่ยวเอ๋อออกไป
รุ่นเหนียงผู้ชาญฉลาดต้มน้ำอาบไว้หนึ่งถัง จากนั้นก็นำไปวางไว้ที่ห้องตะวันออก ก่อนจะวิ่งไปที่กระท่อมเพิงหญ้าคาทันที
เหลือเพียงจินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวที่อยู่ในห้องโถง
“ฮ่า ๆ รุ่นเหนียงรู้ความขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
จินเฟิงยิ้มและปิดประตู
เมื่อรู้ว่ากวานเสี่ยวโหรวยังคงเขินอาย เขาจึงหยุดแกล้งนางและเดินไปยังห้องตะวันออกเพียงลำพัง
ในห้องฝั่งทิศตะวันออกมีถังอาบน้ำขนาดใหญ่ซึ่งมีกลิ่นหอมของน้ำมันตุงหรือน้ำมันไม้จีนอยู่ คงเป็นเพราะถังใบนี้เพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน
หลังจากผ่านการเดินทางที่แสนยาวนานมาตลอดวัน จินเฟิงก็อยากจะอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวเสียหน่อย
แต่ทันทีที่เขาถอดเสื้อผ้าออก กวานเสี่ยวโหรวก็เดินเข้ามา
“เจ้าไม่เขินอายแล้วหรือ?”
จินเฟิงพูดติดตลกพร้อมรอยยิ้ม
“เจ้าเป็นสามีของข้า มีอะไรให้เขินอายกัน?”
กวานเสี่ยวโหรวหน้าแดงและโต้กลับอย่างปากแข็ง
“เช่นนั้น… มาอาบด้วยกันดีหรือไม่?”
“อย่าล้อเล่นสิ!”
กวานเสี่ยวโหรวปัดมือปลาหมึกของเขาออก จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาถูหลังให้จินเฟิง
ในขณะที่นางกำลังถูหลังให้เขา นางก็ถูกดึงลงไปในอ่างอาบน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว
ยิ่งห่างไกล ยิ่งโหยหา อย่าง
